Wednesday, 20 September 2017

Προσαρμογή, αυτή η μάστιγα

Δεν μπορώ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. Δεν αντέχω τα κλάματα, τα μαμά μαζί σου θέλω, μην φύγεις. Ουφ. Τα έχω ζήσει παλιότερα πάλι με την Ίριδα. Και με τον Ορέστη, μην νομίζεις απλά δεν τα έχω καταγράψει εδώ.
Και φέτος αλλάξαμε σχολείο. Οπότε κατά κάποιο τρόπο φτου και από την αρχή.
Έχω όμως να μοιραστώ λίγη σοφία μαζί σου. Πρακτικές λύσεις που εμένα με βοήθησαν. Γιατί ωραίες οι θεωρίες και τα μοντέλα του Βερολίνου αλλά λίγα μαγικά τρικς δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν.
Σημειώνω πως η δική μας φάση είναι μεγάλη δυσκολία στον αποχαιρετισμό, τρεις λαλούν και δυο χορεύουν την υπόλοιπη μέρα. Άρα το ζητούμενο ήταν να γίνει ο αποχωρισμός πιο ήρεμος και εύκολος. Πάμε λοιπόν.

Ιδέα - Σωτηρία Νούμερο 1. Βγάλε τις φόρμες για muffins και τα μίξερ σου. Ρίξε βούτυρο, αυγά και ζάχαρη. Δημιούργησε. Επιβεβαίωσε με τον σταθμό ότι επιτρέπεται και φτιάξε σπιτικά μπισκότα, κείκ, muffins, μπάρες ότι σε φωτίσει ο Θεός. Έχεις πολλές πιθανότητες την επόμενη μέρα να τρέξει το βλαστάρι σου χαρούμενο μες το σχολείο να μοιραστεί τις λιχουδιές. Worked for us.
Αλλά προφανώς δεν είναι λύση για κάθε μέρα. Αφενός κινδυνεύεις να σε πάρει καμιά συναγωνίστρια μάνα έξαλλη, αφετέρου δεν είναι ότι πιο εύκολο να κάνεις τον Άκη Πετρετζίκη κάθε μέρα.

Οπότε πάμε στην Ιδέα - Σωτηρία Νούμερο 2. Φτιάξε ένα μικρό γραμματάκι, μια ζωγραφιά ή μια μικρή καρτούλα. Κόλλα και αυτοκόλλητα αμέ. Βάλτην στην τσέπη του μικρού ή της μικρής επαναστάτριας με μία συμφωνία. Μπορεί να την ανοίξει μόνο μόλις μπει στην τάξη.
Για εμάς δούλεψε. Είχαμε σήμερα ένα ήρεμο πρωινό με αγκαλίες και φιλιά, αλλά από τα ωραία τα χαρούμενα χωρίς δάκρυα στα μαγουλάκια.
Κουράγιο. Θα περάσει κι αυτό <3.

No comments :

Post a Comment