Friday, 30 June 2017

Γαμημένο τσιγάρο

Γράφτηκε τον χειμώνα του 2016. Σταμάτησα το κάπνισμα αρχές του 2017. Το ξανάρχισα τον τελευταίο μήνα. 

Βρίσκεις πάντα τον δρόμο πίσω. Γιατί σε θέλω πίσω. Τα χω ξαναπεί αυτά. Θέλω τσιγάρο με το ποτό μου και τις φίλες μου. Και το βράδυ στην αυλή πριν ανέβω να ξαπλώσω. Το ξανάρχισα το καλοκαίρι με τα capital controls. Ω ναι. Άμα θέλετε το βάζουμε κι αυτό στις κατηγορίες προς την κυβέρνηση αμέ. Και το συνέχισα. Γιατί είπαμε, το θέλω. Θεωρητικά θέλω και να το κόψω, το χω κάνει πολλές φορές. Τώρα που ο Γιώργος είναι καθαρός κοντά 4 μήνες μου τελειώνουν και οι δικαιολογίες. Το αποφεύγω για την ώρα.

Αλλά χτες έφαγα μια δυνατή σφαλιάρα. Η Ίριδα έπαιζε και την είδα να κρατά ένα λευκό χαρτάκι με χαρακτηριστικό τρόπο στο στόμα της. Με κοίταξε διαπεραστικά και μου είπε καπνίζω. Ράκος η μάνα. Που θέλει να δίνει σωστά πρότυπα, να εργάζεται, να είναι ανεξάρτητη, να προσέχει την διατροφή και το σώμα της. Κακομοίρα μου. Ξέρεις να αγοράζεις τις αντί Barbie κούκλες με τα ρεαλιστικά σώματα για να πρόλαβεις αρνητικά πρότυπα. Με σένα όμως τι γίνεται; Που θέλεις δεν θέλεις έχεις την μεγαλύτερη επιρροή. Αυτό θες; Να σου πει καπνίζω; Η μήπως αυτό χρειάζεσαι για να καταλάβεις πως τα χρόνια που έκανες αυτό που ήθελες και μόνο πέρασαν ανεπιστρεπτί;
Που αρχίζουν τα δικαιώματα του εγώ και που τελειώνουν οι υποχρεώσεις για εκείνα; Φεύ. Δύσκολη υπόθεση η μητρότητα. 

No comments :

Post a Comment