Friday, 30 June 2017

Να πούμε αλήθειες;

Άλλο ξεκίνησα να γράψω, αλλού καταλήγω. Αλλά διάβασα μόλις ένα post για τις εργαζόμενες μητέρες και δεν μπορώ να το αποφύγω. Βλέπεις έχω κάνει και τα δύο πόστα.

Ξέρω πως είναι να ξυπνάς το πρωί, να ετοιμάζεις τα τερατάκια, να ετοιμάζεις τον εαυτό σου να φοράς τακούνια, να πηγαίνεις σε 300 meeting (εκ των οποίων συνήθως τα 3 ήταν χρήσιμα) να τρέχεις γρήγορα πίσω, να παίζεις Poly pocket στο πάτωμα και να απαντάς ταυτόχρονα σε Mail, να φτάνει το βράδυ και να μην έχεις προλάβει να φας.

Ξέρω και το άλλο να σας πω. Να ξυπνάς χαλαρά, να πηγαίνεις σχολείο τα παιδιά στις 10, να έχεις όλη την μέρα να ασχοληθείς με το νέο σου project που όμως σου αφήνει χρόνο άπλετο. Για ψώνια, για γυμναστική για οτιδήποτε άλλο εκτός από μαγείρεμα φυσικά. Κι όταν γυρνάνε τα παιδιά να είσαι εκεί. Κάθε μέρα εκεί να δεις το χαμόγελο όταν κατεβαίνουν από το σχολικό.

Και ξέρεις ποια είναι η πλάκα; Δεν ξέρω τι προτιμώ. Αλλά μπορώ να πω ένα με σιγουριά. Οι τύψεις της εργαζόμενης μαμάς μπορεί να μειώνονται αλλά δεν φεύγουν εντελώς. Πάντα βρίσκεις κάτι στο οποίο νοιώθεις ανεπαρκής. I guess it comes with the job.  

No comments :

Post a Comment