Saturday, 26 November 2016

Μεγαλώνετε

Κι όλα είναι πιο εύκολα. Ναι ακόμα γκρινιάζετε φυσικά. Φωνάζετε, πετάτε το φαγητό σας κάτω και κλαίτε. Αλλά μιλάμε. Σας μιλάμε και απαντάτε. Είστε ανθρωπάκια. Είστε υπέροχα.

Εσύ έχεις αρχίσει να έχεις ανησυχίες, φόβους αλλά και όνειρα. Ρωτάς που πάμε όταν πεθαίνουμε. Κι αν ο παππούς ο Θόδωρος είναι αστέρι στον ουρανό. Μακάρι να ήξερα να σου πω. Γελάς πολύ. Αγκαλιάζεις περισσότερο από ότι όταν ήσουν μωρό. Λες ότι αγαπάς πιο πολύ τον μπαμπά. Δεν με πειράζει, κι εγώ έτσι έλεγα πάντα. Ζωγραφίζεις φιγούρες και μαθαίνεις τα πρώτα γράμματα. Έγραψες πρώτη φορά το όνομά σου. Ακόμα δεν θες να χάνεις αλλά περισσότερο σε θυμώνει να μην καταφέρνεις κάτι που θες. Ίσως είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση του εγωιστικού γονιδίου, αλλά βλέπω κάτι από μένα σε σένα. Προσπαθώ να σε κάνω βελτιωμένη έκδοση 😌
Εσύ πάλι έχεις ανακαλύψει το όχι. Αλλά λες και ευχαριστώ παρακαλώ σε αγαπώ. Όλα αυτά με την ίδια λέξη. Και δεν φωνάζεις μαμά, αλλά μαμά μου. Και κάνεις αγκαλιές και φιλιά. Άρχισες να λες Ι(ρ)ις. Βάζεις δυο λέξεις στην σειρά και έχεις τα αγαπημένα σου παιχνίδια και τις αδυναμίες σου. Έχεις τους δικούς σου φίλους, Εδώ και λίγες μέρες αρνείσαι να πας πρώτος για ύπνο, κορόιδο είσαι; Είσαι τόσο γλυκός που δεν μπορώ να το πιστέψω. Κι όμορφος. Καμιά φορά νομίζω πως ήρθες για να με κάνεις πιο μανούλα πεθαίνεις.

Και οι δυο μαζί είστε τα παιδιά μου. Και ξέρετε νομίζω σε πολλές μάνες έρχεται αυτή η στιγμή αντιμετώπισης μετά το δεύτερο παιδί. Θα έρθει άραγε κι άλλο; Ή αυτή είναι η δική μας οικογένεια; Μετά το δεύτερο εξάλλου, ξέρεις πέρα από το τι σημαίνει ένα μωρό, και τι σημαίνει ακόμα ένα μωρό αλλά κι ένα νήπιο. Ξέρεις την αγάπη, την ευθύνη, την μαγεία, το άγχος, την κούραση, τα όνειρα. Ξέρεις.
Κι ίσως πιο πολύ από ποτέ ξέρεις κι εσένα. Τι θες. Τι αντέχεις. Τι ονειρεύεσαι. Και ρε γαμώτο για κάποιο λόγο μπορείς να φανταστείς και την ζωή σου σε 10-15 χρόνια. Ίσως γιατί πια ξέρεις πόσο γρήγορα περνάνε, στο θυμίζουν τα ρούχα που μικραίνουν και τα κεράκια που σβήνουν και αυξάνονται στις τούρτες που με τόση αγάπη φτιάχνεις (κι ας είσαι άχρηστη στην κουζίνα).

Έκανα μπροστά κι έκανα και πίσω για να είμαι ειλικρινής. Μόνη μου στο μυαλό μου. Έλεγα ναι κι έλεγα όχι. Κάποιες φορές σκεφτόμουν αφού μπορούμε, γιατί όχι; Κι αν σκεφτόμουν το όχι ένιωθα λίγο θλίψη, ξέρεις αυτό της τελευταίας φοράς, τελευταία φορά έγκυος, τελευταία φορά θηλασμός, τελευταία φορά νεογέννητο, τελευταίες πρώτες φορές του μωρού.
Αλλά μετά κάπως έφυγα από το τι μπορώ. Και πήγα στο τι θέλω. Και σας κοίταξα. Κάπως φτιαχτήκατε τόσο υπέροχα διαφορετικά. Και νομίζω πως είστε ότι θέλω. Σας ευχαριστώ 💙❤️.

No comments :

Post a Comment