Thursday, 21 April 2016

1

Δεν ξέρω τι με ξαφνιάζει περισσότερο. Που έγινε εκείνος ενός ή που έχω δύο παιδιά. Πολύ ενήλικη η φάση μου. Αλλά ας ξεκινήσω από εκείνον. Που ήρθε πριν ένα χρόνο. Όμορφα όπως τον περίμενα. Που έγινε η αιτία ίσως για τον μεγαλύτερο πόνο αλλά και μια από τις σπουδαιότερες εμπειρίες της ζωής μου. Που δεν συμπάθησε ποτέ τον ύπνο, δεν βολεύτηκε στο co-sleeping, δεν αγάπησε το sling. Κοινώς, τα έφερε όλα πάνω κάτω.
Αλλά λάτρεψε την αγκαλιά μου. Αγορομάνα σου λέει. Τις κορόιδευα. Τώρα ξέρω. Και ναι τον φωνάζω πασάκο μου. Tragic.Τυχερή η μάνα που έχει γιο. Ακριβώς όσο τυχερή και η μάνα που έχει κόρη βέβαια. True story.
Οπότε έτσι, χωρίς ύπνο αλλά με πολλές αγκαλιές πέρασε ένας χρόνος. Είναι όμως τυχερός. Η προκάτοχος τον λάτρεψε από την αρχή. Από την πρώτη στιγμή που μπήκα σπίτι τρέχοντας να την σφίξω στην αγκαλιά μου και με ρώτησε, έφερες τον αδερφό σου; Μετά κατάλαβε πως είναι ο δικός της αδερφός. Και τον αγάπησε.
Τώρα κάπως κοιμάται. Ας μην είμαι αχάριστη. Επίσης περπατά και τρώει σαν να μην υπάρχει αύριο. Πολύ μας έχει εντυπωσιάσει όλους. Δεν είμαστε εκπαιδευμένοι έτσι.
Ενός λοιπόν. Δεν είναι πια μωρό μωρό. Είναι κάπως μεγάλο μωρό που τείνει προς νήπιο. Άρα εγώ είμαι μαμά με δύο παιδιά (στροφάρω αργά απόψε ήταν δύσκολη βδομάδα). Μα πότε έγινε αυτό; Καμιά φορά νοιώθω 20 χρονών. Έλα όμως που δεν είμαι. Είμαι μαμά δύο παιδιών.
Άντε, μεγαλώστε λίγο ακόμα να σας πάρουμε να κάνουμε ταξίδια μαζί. Να πάμε στην άγρια δύση που θέλει η Ίρις. Ή στην έρημο.
Ενός. Να ζήσεις μωρό μου σε αγαπώ.

1 comment :

  1. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete