Friday, 29 January 2016

Άμυνα ζώνης

Την περασμένη βδομάδα η Ίρις αρρώστησε. Κι αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον πως μας θυμίζει πως παρά την τύχη που έχουμε να μην αρρωσταίνει συχνά δυστυχώς είναι κι αυτό στο πακέτο του παιδικού σταθμού και δεύτερον πως για δυο μέρες μείναμε στο σπίτι εκείνη, ο Ορεστάκος κι εγώ. Εντάξει, θα παραδεχτώ ότι ήταν πιο εύκολα από το καλοκαίρι που το μωρό ακόμα ήταν κολλημένο πάνω μου. Τώρα μπουσουλάει, παίζει είναι κάπως πιο ανεξάρτητος (και επιρρεπής στις τούμπες βέβαια). Και οκ φαντάζομαι ότι αφού τα γέννησα, ξέρω γω, μάλλον θα μπορώ και να τα φροντίζω και τα δύο. Και το έκανα. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ κι αυτό. Δεν είναι το καλύτερό μου. Λατρεύω να περνάω χρόνο με τα παιδιά μου. Σε δόσεις γίνεται;

Πιο πολύ απόρησα (όχι με την απορία που κρύβει καλά κριτική ή υποτίμηση με την άλλη την αυθεντική απορία) ΠΩΣ τα καταφέρνουν οι γυναίκες που δεν δουλεύουν, έχουν ένα νήπιο κι ένα μωρό (μην σου πω και παραπάνω) και δεν έχουν βοήθεια. Αν είσαι μία από αυτές να ξέρεις ότι σε θαυμάζω λίγο αλλά ακόμα περισσότερο αναρωτιέμαι πως. Όχι πως περνάς την μέρα σου, πως τα ντύνεις, τα ταίζεις, τα κοιμίζεις (αυτό βασικά αν το έχεις, μοιράσου ελεύθερα την σοφία), πως παίζεις και με τα δύο (με ένα μωρό και με ένα νήπιο) αλλά πως είσαι εσύ ρε παιδί μου όταν ξαπλώνεις να κοιμηθείς. Τώρα σας προκαλώ το νοιώθω εσάς τις "η ζωή μου δεν είχε νόημα πριν τα παιδιά" και "δεν μπορώ να τα αφήνω ούτε ένα βράδυ για να βγω" αλλά δεν βαριέσαι, πόσες είστε που με διαβάζετε...

Εγώ θα το ομολογήσω. Τα παιδιά μου τα αγαπώ. Πεθαίνω. Αλλά θέλω καμιά φορά κι άλλα πράγματα. Θέλω και δουλειά (ελπίζω δηλαδή γιατί γυρνάω και σε δυο βδομάδες), θέλω να πηγαίνω να κρεμιέμαι ανάποδα στην κούνια να κάνω Pilates (καινούριο αυτό), θέλω να βγαίνω με τον άντρα μου, θέλω τις φίλες μου. Και θέλω και δυο τριήμερα το καλοκαίρι με τους προαναφερθέντες αντίστοιχα. Κι αν θες να το φιλοσοφήσω παραπάνω, θέλω και να τα θέλω όλα αυτά. Δεν θέλω να ζω μέσα από τα παιδιά μου. Το φοβάμαι. Που θα οδηγήσει κι αυτά κι εμένα.
Πωπω. Τραγική μάνα φαίνομαι τελευταία. Δεν βαριέσαι. Πάω να φτιάξω σπιτικές μπάρες δημητριακών να τονώσω την αυτοπεποίθηση μου.

2 comments :

  1. από τα λίγα που ξέρω ,δεν ειναι φυσιολογικό να ζεις μόνο για τα παιδιά . Έχεις άλλα θέματα ,που δεν αντιμετωπίζεις και προσπαθεις να μην σκέφτεσαι και ζεις μέσα από τη ζωή των παιδιών!

    όταν γέννησα τα διδυμα και με έναν 9χρονο γιο ,έπεφτα να κοιμηθω ένα πτωμα ,για να με ακουμπήσει ο άντρας μου ,ούτε λόγο (εγω δεν ηθελα)...μετά τα 4χρόνια βρίσκεις χρόνο λίγο για εσένα και με βοηθεια του συζύγου ,που τα κρατουσε και κραταει να βγω εγω!
    πάντα σκεφτομουν ,οταν ενιωθα προσκολλημένη σ'αυτά ,σε τι θα τα ωφελούσε αυτό στο μέλλον και η απάντηση ήταν πουθενά! Οπότε ξεκόλλαγα ...η γνωμη μου ειναι να μην εχεις τύψεις που νιωθεις έτσι...άλλα ειναι αυτα για τα οπια θα πρεπει να εχουμε τυψεις οι γονεις και τα γνωριζουμε νομιζω.
    Καλή συνεχεια!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ολα καλά στα 4 χρόνια μου τα χαλάς λιγο 😃
      Σε ευχαριστώ πολυ! Καλη συνέχεια!

      Delete