Friday, 9 October 2015

Την δεύτερη φορά, αν είσαι εγώ

Την βλέπεις αλλιώς. Φυσικά θα σε συνεπάρει και πάλι η μαγεία του μωρού, της ζωής που δημιουργείται κι έρχεται και προσγειώνεται στην αγκαλιά σου. Ακόμα κι αν το έχεις ξανακάνει, έχεις ξαναζήσει το θαύμα δεν παύει να σε συναρπάζει. Αυτή τη φορά όμως, είσαι πιο έτοιμη να ξανά βρεις τον εαυτό σου. Ας πούμε δεν βρίσκεις χαριτωμένα τα κιλά που φέρνεις πίσω σπίτι μαζί με το μωρό. Στην Ίριδα πήρα 12 κιλά, ξεκινώντας όμως από τα μακρινά 46 (!) έχοντας δηλαδή αρκετά περιθώρια. Γυρνώντας σπίτι έφερα μαζί μου νομίζω 7. Δεν με ενόχλησαν καθόλου όμως, γίναμε ή μάλλον παρέμειναμε καλοί φίλοι και ούτε που θυμάμαι πότε χωριστήκαμε. Σίγουρα δεν έκανα καμία απολύτως προσπάθεια σχετικά. Μετά απο 6 μήνες περίπου θύμιζα τον εαυτό μου προ γέννας.
Τώρα στον μικρό, ξεκίνησα απο τα 49. Κι έφτασα περήφανη στα 63. Περήφανη γιατί δεν ήταν εύκολο. Χρειάστηκε να καταναλώσω τεράστιες ποσότητες παγωτού σοκολάτας (αν ψάχνεις συμβουλές για διατροφή στην εγκυμοσύνη είσαι σε λάθος μέρος. Ή στο καλύτερο όπως το πάρει κανείς). Και γύρισα σπίτι μόλις 4 κιλά λιγότερο. Το μωρό ήταν 3.170. Ο πλακούντας προφανώς extra light. Αλλά αυτή την φορά με ένοιαζε. Ίσως γιατί ήμουν πιο έτοιμη για κανονική ζωή, ίσως γιατί ήταν κοντά το καλοκαίρι. Οπότε για πρώτη φορά στην ζωή μου έκανα διατροφή και ξεκίνησα και πάλι Pilates με πάθος μόλις ο μικρός είχε ένα στοιχειώδες προγράμμα φαγητού που μας επέτρεπε να μείνουμε μια ώρα μακριά. Έχασα 10 κιλά σε δύο μήνες. Κι ακούγεται χαζό αλλά είμαι περήφανη γι αυτό.
Επίσης, πέρα από την ανάγκη μου να μην μοιάζω πλέον με έγκυο, είχα κι άλλες ανάγκες αυτή τη φορά. Να βγω, να πιω (και να μεθύσω, αλλά οκ ας μην το παρά κάνουμε). Και όπερ και εγένετο μόλις μου το επέτρεψε ο γόνος, περίπου στους δύο μήνες δηλαδή.
Αλλά πέρα από τα παραπάνω εγωιστικά, και η πρώτη αποχώρηση από το μωρό ήταν πιο εύκολη. Βασικά, πολύ εύκολη. Απλά μπήκα στο αυτοκίνητο κι έφυγα. Τι να πω, ίσως δεν είμαι τόσο καλή μαμά αυτή την φορά. Μήπως είναι μια καλή στιγμή να νοιώσω τύψεις;

4 comments :

  1. Ε, όχι και τύψεις. Μάλλον είναι η στιγμή να σε ζηλέψω. Γιατί εγώ τρώω χοντρά σκαλώματα με τα παιδιά, που δεν είναι και μωρά, και να τα ξεπεράσω δε λέω. Διακοπές δεν μπορώ μόνη μου, έξοδο μόνοι μας 1-2 φορές το χρόνο ΜΟΝΟ. Ήταν που τόσο καιρό δεν είχα που να τα αφήσω. Τώρα που έχω, μου έχει μείνει το σκάλωμα. Πότε θα ξεμπλοκάρω?? Εσύ καλά είσαι. Καλά το πας! Στείλε μας λίγη χαλαρότητα

    ReplyDelete
    Replies
    1. Κι εγω περνάω φάσεις που δεν θελω να τα αφήνω και μετράω τις ώρες μακριά... Αλλα ειναι και μπεμπακια ακόμα... Πάντως τις ώρες μακριά τους νομιζω μαθαίνω να τις απολαμβάνω... Ξεκινά με τα εύκολα, τα βραδια που κοιμούνται βγες και κανε αυτο που αγαπάς, πήγαινε για σουσι (ξεκινώ με αυτα που αγαπώ εγω), πιες ποτάρες, πήγαινε για χορό (λέμε τωρα)..

      Delete
    2. Και θα σου πω κι αυτο, έλα να κανουμε μια συμφωνία. Δάνεισε μου το ομορφο γραφείο σου αυτο πίσω απο τον καναπέ που γράφω σε ενα iPad μετα τον ερχομό του jr και σου στέλνω όση χαλαρότητα θέλεις. Με το τσουβάλι.

      Delete
  2. Με έπεισες. Μόλις του έδωσα ραντεβού για Σάββατο βράδυ. :-)

    ReplyDelete