Tuesday, 15 September 2015

Φέτος το καλοκαίρι ή #wesurvived2015

Γιατί όπως και να το δεις δεν είχαμε και τις καλύτερες προϋποθέσεις. Αν έχεις πάει διακοπές με ένα νήπιο και με ένα μωρό ξέρεις τι εννοώ. Αν έχεις ένα παιδί, μπορείς να φανταστείς. Αν πάλι δεν έχεις, ελπίζω να ήπιες κανά cocktail στην υγεία μου.
Ξεμπερδέψαμε λοιπόν με τα ναι και τα όχι που γίνανε ναι, αφήσαμε πίσω μας τα ξενύχτια με την συντροφιά της Ελένης Βαρβιτσιώτη, του Αντώνη Αντζολέτου, του Hugo Dixon, του Greek Analyst και των λοιπών καινούργιων φίλων μας στο twitter και φύγαμε.
Πρώτη στάση το Πήλιο και συγκεκριμένα η Άφισσος για τον μοναδικό λόγο ότι εκεί βρήκαμε αυτό που καλώς θεωρούσαμε το πιο σημαντικό παράγοντα επιτυχίας για φέτος, να μένουμε πάνω στη θάλασσα, αν είναι δυνατόν και μέσα σε αυτή. Επιλέξαμε λοιπόν το six keys για τις βασικές διακοπές μας, επιλογή κοστοβόρα αλλά σωστή. Η αναλυτική μου κριτική εδώ.
Οι πρώτες μέρες ηταν βγαλμένες απο ταινία τρόμου, ξεκινώντας από το 4ωρο ταξίδι στο οποίο κανένα απο τα δύο τέκνα δεν επέλεξε την ηρεμία του ύπνου ούτε για πέντε λεπτά. Άγρια κατάσταση, με πολλές στάσεις που δεν βοήθησαν και κατέληξαν με εμένα σφηνωμένη ανάμεσα σε δυο καρέκλακια να θηλάζω το ασφαλώς δεμένο στο καρεκλάκι του βρέφος εν κινήσει. Κάντο εικόνα, λυπήσου με και στείλε μου διαδικτυακή συμπάθεια. Με κάποιο τρόπο φτάσαμε για να περάσουμε τις δυο πρώτες μέρες με κλάμα, γκρίνια και πολυ αϋπνία. Ούτε για δείπνο δεν καταφέραμε να πάμε. Κι εκεί που κοπανούσα το κεφάλι μου στον τοίχο (σικ σαν τον ακροβατικό θηλασμό) ως δια μαγείας η κατάσταση έφτιαξε. Τα παιδιά προσαρμόστηκαν, εμείς προσαρμόστηκαμε, η Ίρις πέρασε υπέροχα, το μωρό άρχισε να κοιμάται και απολαύσαμε τη θάλασσα, τις ευκολίες του μέρους, το μαγευτικό σκηνικό του δείπνου, ακόμα και cocktails το βράδυ υπό τον ήχο των κυμάτων. Όμορφα.
Κι αν έχω φέτος μια σοφία να μοιραστώ είναι πόσο σωτήριο είναι να επιλέξεις ένα μέρος που το baby monitor πιάνει από την ξαπλώστρα σου. Μεγάλο συν και η έλλειψη κουβαλήματος. Γιατί δεν ξέρω για σας, εμείς κουβαλάμε ολόκληρο νοικοκυριό στη θάλασσα.
Στάση δεύτερη, η Τζια. Καλή επιλογή λόγω σύντομου ταξιδιού, αλλά εδώ είχαμε αρκετό κουβάλημα που μας επιβάρυνε κάπως (και με το μας αναφέρομαι στη μέση του Γιώργου που δεν διασκέδασε και πολύ). Αλλά το θες και το νησί σου καταβάθως έτσι δεν είναι;
Και με κάποιο μαγικό τρόπο λοιπόν τα καταφέραμε. Όχι μόνο να επιβιώσουμε, αλλά και να περάσουμε καλά. Όχι κάθε στιγμή, αλλά και πάλι. Το καταχωρώ στις επιτυχίες μας.

No comments :

Post a Comment