Monday, 22 June 2015

Οι άλλες μέρες

Έχεις μια καθημερινότητα. Αποτελείται από ένα σύζυγο (που δουλεύει πολύ), ένα νήπιο (υπερδραστήριο και υπεραξιαγάπητο) κι ένα μωρό (μικρούλη από αυτά που μυρίζουν ακόμα μωρουδίλα και που ως εκ θαύματος έχει αρχίσει δειλά να κοιμάται και μες την μέρα). Εντάξει, δεν είναι κάθε στιγμή σαν διαφήμιση δημητριακών, αλλά τις ισορροπίες σου τις έχεις βρει. Πας τις βόλτες σου με το μωρό, θυμίζεις στον εαυτό σου ουκ ολίγες φορές την μάταιη χαρά που δίνουν τα ψώνια, το απόγευμα χτίζεις σπίτια με τουβλάκια και κάνεις σφιχτές αγκαλιές. Όμορφα πράγματα, αγαπησιάρικα. Βλέπεις και τα παιδάκια σου να χαμογελάνε το ένα στο άλλο, μεγάλη στιγμή είναι αυτή στη ζωή της μάνας. Κάνεις και το Pilates σου δις μες την βδομάδα, που εκτονώνει σώμα και πνεύμα, το χεις ρίξει και στην υγιεινή διατροφή, έχεις αρχίσει να επανέρχεσαι, καλοκαίρι έχουμε, διακοπές έρχονται ποιος σε πιάνει (μια ενδεχόμενη χρεοκοπία μόνο, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, για ένα άλλο post, μην σου πω κι άλλο blog). Ήπιες κι ένα (άντε μισό) cocktail με τις φίλες σου. Κι ας ήταν απόγευμα. Ευτυχία.
Και μετά έρχεται μία από τις άλλες μέρες. Που το νήπιο σαλεύει ρε παιδί μου. Σαν να θεωρεί προσωπικό του χρέος να επαληθεύσει όλες τις έρευνες που μιλούν για τα terrible twos. Και γκρινιάζει. Αλλά όχι για λίγο. Γκρινιάζει γιατί δεν θέλει τσίσα, γκρινιάζει γιατί θέλει τσίσα, γιατί θέλει στο γιογιο, όχι τελικά στην κουλουρίτσα, γιατί δεν θέλει να πλύνει χέρια, γιατί θέλει να βάλει μόνο του σαπούνι, γιατί του δίνεις την λάθος πετσέτα να σκουπιστεί, γιατί θέλει να κατέβει μόνο του τη σκάλα, όχι τελικά αγκαλιά, όχι όχι καλύτερα να την κατέβουμε ανάποδα.
Όταν τελικά φτάνετε κάτω ζητάει φρούτο. ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΒΕΡΥΚΟΚΑ Η ΚΕΡΑΣΙΑ; Φρούτο είπαμε, τι δεν καταλαβαίνεις; Του δίνεις κεράσια κλαίει. Του δίνεις βερύκοκο κλαίει. Μετά κλαίει που τα τρως εσύ. Όχι, φυσικά και δεν θέλει άλλα, θέλει μόνο αυτά που έφαγες.
Ουτέ η εκτόνωση του Pilates, ούτε οι αναπνοές της yoga, ούτε ο Δαλάι Λάμα ο ίδιος δεν σε βοηθάνε. Γιατί φυσικά αυτές τις μέρες έχεις ξυπνήσει από τις 7 το πρωί. Με γκρίνια.
Προσπαθείς όμως. Κάνεις αντιπερισπασμούς, πας βόλτες, παίζεις, αγκαλιάζεις (σου έχουν μάθει στο σεμινάριο στη στέγη να δίνεις αγάπη ως απάντηση στη γκρίνια και την βία). Κάποια πιάνουν, τα περισσότερα όχι. Καμία φορά φωνάζεις, γαμώ. Οι δασκάλες στη στέγη θα ήταν πολύ απογοητευμένες από σένα. Μετά έχεις τύψεις. Ζητάς συγγνώμη, ανοίγεις την αγκαλιά. Εσένα όμως ποιος θα σε αγκαλιάσει;
Οπότε κάνεις το αναπόφευκτο. Κοιτάς το ρολόι. Και υπολογίζεις σιωπηλά πόση ώρα απομένει μέχρι τον ύπνο. Και εύχεσαι από μέσα σου να υπάρχει θεός και να κοιμηθεί εύκολα και το μωρό. Για να ξαπλώσεις κι εσύ από τις 10. Ή να δεις τον τελικό του voice, γιατί κανείς δεν είναι τέλειος, δεν βαριέσαι.
Εντελώς υποθετικό φυσικά το παραπάνω σενάριο. Στο δικό μας σπίτι δεν συμβαίνουν αυτά. Για την ιστορία, το μωρό κοιμήθηκε εύκολα. Ξύπνησε μετά από είκοσι λεπτά. Μάλλον υπάρχει θεός αλλά μου κάνει πλάκα.

No comments :

Post a Comment