Monday, 15 June 2015

Η φιλία στα χρόνια της μητρότητας

Δύσκολα τα πράγματα. Ή μάλλον εξαρτάται πως θα το δει κανείς. Γιατί αποκτάς καταρχήν τις μαμαδοφίλες, οι οποίες έχουν ένα ανεκτίμητο πλεονέκτημα, σε καταλαβαίνουν. Beat that. Αλλά όταν μιλάω για φιλία σε αυτό το post, μιλάω για την άλλη, την προηγούμενη που μυρίζει κρασί, λίγο τεκίλα ίσως, και τσιγάρο. Αυτή που είναι ικανή να μην μετριέται σε χρόνια πια, αλλά σε δεκαετίες.
Την ξέρω καλά αυτή την φιλία, την θυμάμαι. Κι αν κλείσω τα μάτια μου για λίγο μπορώ να τα δώ όλα. Τα ξενύχτια, τις αγκαλιές, τους τσακωμούς, τα ταξίδια, τα καλοκαίρια, τα μεθυσμένα μεσημέρια... Τα μαύρα και τα άσπρα. Και τα γκρι κάπου εκεί στη μέση. 
Μεγαλώσαμε γαμώτο. Δουλεύουμε, παντρευτήκαμε, κάναμε μωρά. Δεν υπάρχει πια το πάμε για καφέ σε μισή ώρα; Τώρα μπορεί να περάσουν μέρες και ίσως βδομάδες που δεν θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο. Ένα μήνυμα θα στείλουμε όμως, έτσι για το εγώ καλά, εσύ; Κι είμαστε σε αυτή τη φάση που σε ένα καφέ θα συνυπάρξουν τα σας πέρασαν οι μύξες, πως κοιμήθηκε το βράδυ και το που θα βγούμε απόψε. Τα βράδια μας μοιράζονται, κάποια σε νανουρίσματα κάποια σε ποτάρες. Καμιά φορά αυτό μας δυσκολεύει. Προσπαθούμε όμως. Άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο. 
Μεγαλώσαμε ευτυχώς. Ευτυχώς γιατί μεγαλώσαμε μαζί. Γιατί πόνεσαμε μαζί, αγαπήσαμε μαζί, τα σπάσαμε όλα μαζί. Και οκ αλλάξαμε. Μα δεν γινόταν κι αλλιώς. Δεν θα γινόταν μια ζωή να πηγαίνουμε μπουζούκια (thank god for that) και να γυρνάμε σπίτι ξημερώματα. Αλλάξαμε και αλλάζουμε. Ίσως καμία φορά να ξεχνάμε. Αλλά νομίζω πως πια δεν έχουμε να φοβηθούμε κάτι. 
Γιατί είναι φανταστικό να έχεις τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου. Από αυτούς, τους δικούς σου. Την άλλη σου οικογένεια. Που άμα στείλεις θέλω να σε δώ θα λάβεις πίσω ενα πότε. Που όταν βλέπεις τα παιδιά τους να γεννιούνται, να χαμογελάνε, να μεγαλώνουν συγκινείσαι βαθιά. Γιατί τα αγαπάς τα μωρά τους. Και κάποτε θα τους πεις, εμείς τότε με την μάνα σου...
Μπορεί το κάθε μέρα να έγινε μια φορά την βδομάδα, ή και μια τον μήνα. Αλλά το καλό που μας θέλω, αυτή η φορά θα αξίζει για πάντα. Σας αγαπώ ρε.


*Αυτό το post γράφτηκε για τα κορίτσια μου, με αφορμή μια όμορφη μέρα που μαζευτήκαμε να γιορτάσουμε την βάφτιση ενός υπέροχου μωρού.

No comments :

Post a Comment