Thursday, 28 May 2015

Παιδικός σταθμός, η ψύχραιμη άποψη

Έγραψα στην αρχή της χρονιάς για την εύκολη αρχή της Ίριδας στον παιδικό σταθμό, αλλά και για την δύσκολη φάση του Νοεμβρίου. Ευτυχώς αυτή δεν κράτησε παραπάνω από λίγες εβδομάδες και γρήγορα επιστρέψαμε στα χαμόγελα. Πλησιάζοντας λοιπόν στο τέλος της χρονιάς, παρακάτω όλοι οι λόγοι που δεν μετάνιωσα στιγμή για το γεγονός ότι ξεκίνησε παιδικό σε ηλικία 20 μηνών.

1. Ενίσχυσε περισσότερο την προυπάρχουσα ανεξαρτησία της. Ίσως για κάποιους ακούγεται περίεργο αυτό, αλλά από τους πιο σημαντικούς μου στόχους είναι να την βοηθήσω να τα καταφέρνει μόνη της, ακόμα και πιο πάνω από την ανάγκη μου να την προστατεύω εγώ. Θα μου πεις, μικρή είναι ακόμα, μην βιάζεσαι. Και θα έχεις δίκιο, γιατί σαν να το έχω αυτό το κουσούρι. Βιάζομαι. Αλλά προσπαθώ να εμπιστεύομαι το ένστικτο μου. Κι ως τώρα με έχει δικαιώσει.

2. Την βοήθησε στην ομιλία, στη συνεργασία και γενικότερα στην ανάπτυξη της με αποκορύφωμα ίσως το πόσο εύκολα έκοψε την πάνα σε ηλικία 2 ετών. 

3. Εκτιμώ πως την βοήθησε εξαιρετικά και στην πολύ καλή υποδοχή που επιφύλαξε στον αδερφό της, καθώς έχει ζωή κι εκτός από εμάς και το σπίτι. Ακριβώς όπως η μαμά και ο μπαμπάς πηγαίνουν στη δουλειά κι έχουν ένα δικό τους κόσμο για λίγες ώρες, έτσι ακριβώς και η Ίρις έχει ένα δικό της, στον οποίο εμείς μόνο ματιές μπορούμε να ρίχνουμε και σαν επισκέπτες να τον γνωρίζουμε. Τρομαχτικό; Καμία φορά ναι. Εντυπωσιακό, τις περισσότερες. 

Διαβάζω συχνά τους προβληματισμούς μαμάδων για την κατάλληλη ηλικία και θεωρώ πως η μέση τάση την προσδιορίζει μετά τα 2,5-3 χρόνια. Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το κείμενο Γιατί δεν μου είναι απαραίτητος ο παιδικος σταθμός, αν και διαφωνώ με το ότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία δεν έχουν ανάγκη ή δεν μπορούν να κοινωνικοποιηθούν. Δίνει βέβαια ιδιαίτερη βάση στην νούμερο ένα μάστιγα των παιδικών σταθμών, τις Αρρώστιες. Και ομολογώ πως εμείς ήμασταν εξαιρετικά τυχεροί, καθώς η μικρή μας φαίνεται να έχει ένα ανοσοποιητικό σετ με το πείσμα της. Συνήθως ακλόνητο. 

Αν έχω παράπονα; Πολλά. Αλλά και από τον εαυτό μου έχω. Δεν είναι η τέλεια λύση ο παιδικός σταθμός. Αλλά για εμάς αποδείχτηκε η πιο κοντινή σε αυτό. Και σε όσες συναγωνίστριες μαμάδες με κοιτάνε με επιφύλαξη ή ακόμα σηκώνουν και το φρύδι όταν ακούν πως παρά την προθυμία των γιαγιάδων εμείς επιλέξαμε τα ξένα χέρια (aka μαχαίρια), θυμήστε μου να μην τους πω ότι γυρίζει στις 17.30.
 Όσο για σένα μανούλα, που σκέφτεσαι την αρχή στον παιδικό σταθμό και λίγο φοβάσαι, μόνο να χαμογελάς. Δεν είναι ότι ομορφότερο να βλέπεις το μωρό σου να μεγαλώνει; 

4 comments :

  1. Γεια σου! Μου θυμίζεις τον εαυτό μου τον πρώτο χρόνο του παιδικού σταθμού, τον οποίο ξεκινήσαμε κι εμείς πολύ νωρίς. Μεγάλη υπέρμαχος κι εγώ, που στην πορεία έφτασα να ταυτίζομαι με τις απόψεις του κειμένου "Γιατί δε μου είναι απαραίτητος ο παιδικός σταθμός". Απίστευτο το πόσο αλλάζουμε μερικές φορές απόψεις. Σκέφτομαι ότι θα ήθελα να ξαναγυρίσω στην αρχή και να τα ξαναμεγαλώσω με όλες τις εμπειρίες που έχω μαζέψει μέχρι τώρα, αλλά δε γίνεται :-). Δυστυχώς ή ευτυχώς σε όλα αυτά, όπως και σε πολλά άλλα που θα αντιμετωπίσουμε, δεν υπάρχει το απολύτως σωστό για να μας το πει κανείς και να το κάνουμε.

    ReplyDelete
  2. Με τρομαζεις λιγο.. Τι έγινε και άλλαξες τόσο ριζικά γνώμη;

    ReplyDelete
    Replies
    1. Δεν έγινε κάτι συγκεκριμένο που μου άλλαξε γνώμη. Απλώς συνολικά είδα ότι τα οφέλη ήταν λιγότερα. Η πρώτη χρονιά έληξε με ενθουσιασμό από όλους μας και με με μεγάλες αλλαγές όπως είδες κι εσύ στο δικό σου παιδί. Αλλά από εκεί και πέρα η ιστορία άρχισε να επαναλαμβάνεται και τα κούρασε. Τα κούρασε κυρίως το πρωινό ξύπνημα. Επίσης το πρόγραμμα των σταθμών, όσο και να θέλει κανείς να το εμπλουτίσει, από ένα σημείο και μετά είναι επαναλαμβανόμενο και οι δραστηριότητες που κάνουν δεν τους προκαλούν τόσο το ενδιαφέρον όσο την πρώτη ή τη δεύτερη χρονιά που τις έκαναν. Αυτά τα μείον τα είδα και στα δικά μου παιδιά και σε άλλα που ξεκίνησαν μαζί μας. Πάνε βέβαια 3,5 χρόνια που είναι πολλά χρόνια σχολείου για μικρά παιδάκια. Τώρα συντάσσομαι πιο πολύ με τις απόψεις του κειμένου που σου είπα, γιατί τελικά βλέπω πως τα παιδιά που μένουν σπίτι εξελίσσονται ίσως λίγο πιο ομαλά και παίρνουν περισσότερα, γιατί κάποιος ασχολείται μαζί τους με πιο ελεύθερο παιχνίδι προσαρμοσμένο στις ανάγκες και στα γούστα του κάθε παιδιού. Το κοινωνικό δε κομμάτι που παρουσιάζεται ως το μεγαλύτερο ατού των παιδικών σταθμών, μπορεί πράγματι να καλυφθεί και με άλλους τρόπους και επαφίεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο χαρακτήρα του παιδιού. Δε χρειάζεται να τρομάζεις, απλώς θεωρητικώς μιλώντας αν γυρνούσα πίσω έχοντας δει τη συνολική εικόνα θα προτιμούσα να τα στείλω κατευθείαν στο προνήπιο. Kαι τώρα πια μπορώ να καταλάβω τι λέει η μαμά που έγραψε το κείμενο "Γιατί δε μου είναι απαραίτητος ο παιδικός σταθμός", ενώ αν με ρωτούσες πριν από χρόνια θα σου έλεγα ότι αυτό το κείμενο μου φαίνεται κάπως υπερβολικό...πως αλλάζει ο άνθρωπος :-). Εντυπωσιάστηκα όταν το διάβασα, γιατί μου φάνηκαν πολύ ώριμες οι σκέψεις της και γιατί μιλούσε για πράγματα που τα είδα στην πράξη, αλλά που όταν πρωτοξεκινούσα δεν περνούσαν καν από το μυαλό μου σαν σκέψεις. Ισχύει αυτό που λέει στο τέλος, ότι όσα και να σου λένε κανείς δεν μπορεί να σου πει τι να κάνεις γιατί στη δική σου οικογένεια και στα δικά σου παιδιά ο παιδικός σταθμός μπορεί να αποδειχτεί η καλύτερη λύση.

      Delete
    2. Σε ευχαριστώ για τον κόπο που εκανες να μου απαντήσεις τόσο αναλυτικά. Ειναι γεγονός πως μαζί με τα παιδια μας ´μεγαλωνουν´ και οι απόψεις μας με τον χρόνο...

      Delete