Tuesday, 12 May 2015

Τρεις συν ένας

Ο χρόνος περνά τόσο γρήγορα με ένα μωρό... Πέρασαν κιόλας είκοσι μέρες από την μέρα που γίναμε αισίως τέσσερις σε αυτό το σπίτι. Μία αγαπημένη συνάδελφος με είχε συμβουλέψει να τραβήξουμε video την πρώτη συνάντηση των δύο αδερφών. Είχε τόσο δίκιο!
Η Ίρις ενθουσιάστηκε, ευτυχώς καταρχήν μόλις με είδε γιατί είχα φοβερό άγχος,  αλλά και με το μωρό, άρχισε να τρέχει γύρω γύρω από την χαρά της και να φωνάζει είναι τόσο μικρούλης και τόσο ομορφούλης (true). Χάρηκα συγκρατημένα όμως, γιατί έχω ακούσει πολλές ιστορίες για καλές αντιδράσεις που μόλις τα μεγάλα παιδιά αντιλήφθηκαν την μονιμότητα της νέας πραγματικότητας μεταλλάχθηκαν. Την τρίτη μέρα που ήμασταν όλοι μαζί σπίτι, είχαμε το πάρτυ για τα δεύτερα γενέθλια της Δάφνης. Το αρχικό και λογικό πλάνο ήταν να πάει η Ίρις με τον μπαμπά και η λεχώνα (ολόκληρη) με το νεογνό να μείνουν σπίτι. Μέχρι που..
-Μαμά, θα έρθεις κι εσύ στο πάρτυ; Και το μωρό;
Έτσι λοιπόν, μετά από μια ώρα η πρώτη οικογενειακή βόλτα ήταν γεγονός...



Από τότε πέρασαν αρκετές μέρες, κι όλο σκεφτόμουν μπα, δεν θα κρατήσει. Κάπου θα ξεσπάσει. Αν όμως εξαιρέσεις λίγη δυσκολία στο φαγητό και στον ύπνο, δεν ξέσπασε ποτέ η καταιγίδα που φοβόμουν. Η μόνη αντίδραση καθαρά προς το μωρό ήταν δυο, τρεις φορές να ζητήσει να το κρατήσει κάποιος άλλος για να την πάρω αγκαλιά. Χωρίς γκρίνια, ούτε νεύρα. Δεν ζήτησε να θηλάσει, δεν ζήτησε να βάλει πάνα, ούτε να μείνει σπίτι μαζί μας. Αν τύχει δε να κλάψει ο μικρός στο αυτοκίνητο τον παρηγορεί "μην κλαις μωρό, φτάνουμε τώρα σπίτι".  Είμαι περήφανη για το κορίτσι μου, την πολύχρωμη ίριδα της ζωής μας, που ενώ μπορεί να σε τρελάνει με τα μόνη μου και τα δικό μου, σε όλα τα μεγάλα και δύσκολα είναι βράχος. Ένα τόσο δα παιδάκι κι όμως, τόσο ανεξάρτητο και δυναμικό. Με κάνει με ένα μαγικό τρόπο να μην ανησυχώ για την ζωή της...(εκτός ίσως από την εφηβεία της, αλλά στην χειρότερη περίπτωση θα πέσω σε χειμερία νάρκη).

Και να σας πω κάτι; Δεν φοβάμαι πια την καταιγίδα, δεν φοβάμαι πια τίποτα από όλα εκείνα... Νομίζω πως στο σπίτι μας πια μόνο ο Γιώργος φοβάται πόσα παιδιά θα του ζητήσω...

No comments :

Post a Comment