Monday, 4 May 2015

Ο μικρός μας ήρωας

Όπως όλες οι προηγηθείσες, έτσι κι εγώ για να πω την ιστορία αυτής της γέννας, πρέπει να πάω πίσω 2 χρόνια και 3 μήνες, την μέρα που γίναμε γονείς για πρώτη φορά...
Ήταν Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013 και ήταν μια όμορφη μέρα με ήλιο, για μένα 38+4, δηλαδή 10 ημέρες πριν την πιθανή ημερομηνία τοκετού. Είχα ραντεβού στο Ιασώ για non stress test και μετά είχα σχέδια να πάω στο golden hall (αλίμονο) να αγοράσω ένα παλτό στον Γιώργο...
Μια διπλή και μεγάλη πτώση παλμών όχι μόνο δεν με άφησε να φύγω απο το μαιευτήριο, αλλά και μας οδήγησε σε κατεπείγουσα καισαρική με ολική νάρκωση. Θυμάμαι πολλά από εκείνη την μέρα, αλλά πιο πολύ το βλέμμα του Γιώργου όταν με παίρνανε τρέχοντας προς το χειρουργείο και την φωνή που άκουσα λίγο πριν με πιάσει η νάρκωση, ένα παιδίατρο να σώσουμε το παιδί. Ποτέ δεν μάθαμε γιατί έγινε αυτό, εμάς μας αρέσει να λέμε πως η μικρή μας επαναστάτρια γεννήθηκε με νεύρα.
Δεν θεώρησα άδικη την καισαρική μου, ούτε μίσησα ποτέ την τομή όπως περιγράφουν άλλες γυναίκες. Δεν μου άρεσε όμως όταν ο τότε γιατρός μου, μου είπε με καισαρική μπορείς να κάνεις μέχρι τέσσερα παιδιά. Από το πρώτο βράδυ άρχισα να ψάχνω για την δυνατότητα να γεννήσεις φυσιολογικά μετά απο καισαρική. Όταν έφτασε λοιπόν η ώρα, ήξερα ότι ήθελα πραγματικά να επιλέξω tolac (trial of labor after cesarean). Και προχώρησα ανάλογα: μίλησα με τον Γιώργο και αλλάξαμε γιατρό, επιλέγοντας έναν με εμπειρία σε vbac (vaginal birth after cesearean). Ήμασταν τυχεροί, γιατί από το πρώτο ραντεβού είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε έναν υπέροχο άνθρωπο και επιστήμονα με τον οποίο μοιραστήκαμε απο την αρχή ακριβώς τον ίδιο στόχο: όσο γίνεται πιο φυσικός τοκετό χωρίς κανέναν παραπάνω κίνδυνο για το μωρό κι εμένα.
Κι έτσι προχώρησε αυτή η εγκυμοσύνη, με υπομονή και αγάπη αλλά και τόσο περισσότερη κούραση απο την πρώτη! Πλησιάζοντας προς το τέλος, δεν φοβόμουν πια τους (υποτιθέμενους ή μη) κινδύνους του vbac, αλλά τον τοκετό, τον πόνο και την αντοχή μου σε αυτόν, γιατί δεν με λες και παλικάρι...
Μπαίνοντας στον ένατο μήνα, το μωρό ήταν ήδη χαμηλά και γρήγορα ξεκίνησαν οι πρώτες συσπάσεις, κυρίως τα βραδιά. Την μεγάλη εβδομάδα και την επόμενη ήταν σχεδόν καθημερινές, αλλά ποτέ δεν μας ανησύχησαν τόσο, ώστε να τηλεφωνήσω στον γιατρό ή την μαία. Εγώ ήμουν τόσο κουρασμένη που δεν περπατούσα ιδιαίτερα, μόνο ασκήσεις στην μπάλα έκανα (ενίοτε αγκαλιά με το κορίτσι μου). Πλησιάζοντας στο τέλος της 38ης εβδομάδας, το Σάββατο 18/4 ήταν η πρώτη μέρα που είχα συσπάσεις από το πρωί. Το ίδιο βράδυ ενώ βλέπαμε suits (πολύ καλός ο πρώτος κύκλος, χαλάει μετά δυστυχώς) αρχίσαμε να χρονόμετραμε κατά τις 10. Όταν αντιληφθήκαμε ότι οι πόνοι ήταν σταθεροί, κάθε 7-8 λεπτά μιλήσαμε με την μαία, η οποία ακούγοντας με ήρεμη μου είπε ότι αυτο μπορεί να κρατήσει μέρες και να προσπαθήσω να κοιμηθώ. Σοφή κουβέντα. Κατα τη 1 οι πόνοι έγιναν έντονοι και γύρω στις 3 παρά (και μετά από 6-7 επεισόδια) μου σπάσανε τα νερά. Αν ήμουν πρωτότοκη θα μπορούσα να περιμένω κι άλλο, αλλά λόγω ιστορικού έπρεπε να πάμε στο μαιευτήριο.
Φτάσαμε στις 4 παρά και γρήγορα ήμασταν στο δωμάτιο τοκετού. Μου άρεσε η πολιτική του Γαία, όπου μπαίνεις σε αυτό το δωμάτιο, όπου περνάς τις ωδίνες και γεννάς εκεί, σε αντίθεση με το Ιασώ που σε τρέχουν στο χειρουργείο. Έβλεπα την ειδική γωνιά όπου εξετάζουν το μωρό μόλις γεννηθεί, την ζυγαριά κι έπαιρνα κουράγιο... Σκεφτόμουν από αυτό το δωμάτιο θα βγούμε τρεις. Κι έτσι έγινε, 9 ώρες μετά.
Πονάει η γέννα. Η αλήθεια είναι πως υπήρξαν στιγμές που δεν ήξερα αν θα τα καταφέρω, που ένιωθα να χάνω την επαφή μου με το περιβάλλον και να απελπίζομαι. Ζητούσα συνέχεια, ως αυθεντικό control freak, να μου δίνουν ακριβές χρονοδιάγραμμα, πόσες ώρες θα υποφέρω ακόμα, μέχρι να μου κάνουν την άγια επισκληρίδιο, καθώς εγκατέλειψα νωρίς τα πλάνα για εντελώς φυσικό τοκετό. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι μια επισκληρίδιος που γίνεται πολύ νωρίς στον τοκετό, μπορεί να μπλοκάρει τις συσπάσεις, να μας οδηγήσει σε ορό ωκυτοκίνης, και ίσως σε άγχος του μωρού και κίνδυνο καισαρικής. Οπότε μέχρι να φτάσουμε σε διαστολή 4, έπρεπε απλά να κάνω υπομονή. Φανταστικά. Ήμουν υποχρεωτικά (και πάλι λόγω ιστορικού) συνδεδεμένη μόνιμα με καρδιοτοκογράφο, καθόμουν στην μπάλα και σε κάθε πόνο έλεγα φύγε, φύγε. Μετά από λίγο, πρόσθεσα και το πόνε (τύπου φύγε πόνε) για να μην μπερδεύω τον Γιώργο που μου έτριβε την μέση τόση ώρα που ειλικρινά μέσα στον πόνο μου, στιγμιαία τον λυπήθηκα.

Κάποια στιγμή είπα, τι τον ήθελα τον φυσιολογικό τοκετό, αλλά ποτέ δεν ζήτησα καισαρική. Για να είμαι ειλικρινής, κυρίως γιατί δεν ήθελα μετά από τόσους μήνες να κάνω τώρα πίσω.
Κατά τις 9, η διαστολή είχε φτάσει πια στο 5 και ήμουν έτοιμη για την άγια επισκληρίδιο. Ο ακόμα πιο Άγιος αναισθησιολόγος έτυχε να είναι ακριβώς από έξω. Ω κι έγινε ο καλύτερος μου φίλος. Με την επισκληρίδιο, ήμουν άλλος άνθρωπος, είχα μεν πλήρη αίσθηση και ικανότητα να κουνήσω αλλά και να στηριχτώ στα πόδια μου, αλλά καμμιά αίσθηση πόνου. Κι επιπλέον είχα την τύχη, όχι μόνο να μην καθυστερήσει τον τοκετό, αλλά να ομαλοποιήσει τις συσπάσεις. Μαγεία.
Μόλις 3 ώρες μετά, ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε. Και τρία τέταρτα μετά, το δεύτερο παιδί μας ήρθε στον κόσμο, φυσιολογικά. Και ήμασταν και οι δύο εκεί να τον υποδεχτούμε.
Πόνεσα, αλλά δεν φοβήθηκα. Πίστευα πως θα τα καταφέρουμε. Ακόμα και σε μια πτώση παλμών, που ξύπνησε στον Γιώργο άσχημες αναμνήσεις από την πρώτη φορά σε μένα όχι γιατί δεν την αντιλήφθηκα, ο γιατρός με κράτησε ψύχραιμη.
Και τελικά τα καταφέραμε. Είχα την τύχη να γλυτώσω ένα δεύτερο χειρουργείο, να ζήσω την γέννα του μικρού μου με τον Γιώργο δίπλα μου και να γυρίσω σπίτι, ικανή να σηκώσω ψηλά στην αγκαλιά μου το κορίτσι μου. Έχω διαβάσει πολλές ιστορίες από μανούλες που είτε τα κατάφεραν, είτε όχι τελικά. Σημασία έχει όμως να προσπαθούμε. Και στα αλήθεια, το έγραψα κι αλλού,  αφού το κατάφερα εγώ δεν υπάρχει γυναίκα που δεν το μπορεί. Μικρός ήρωας λοιπόν. Γιατί σε αντίθεση με μένα δεν φοβήθηκε. Και ήρθε με τον τρόπο που ονειρευόμασταν.

Καλώς ήρθες!

Διαβάστε εδώ τις οδηγίες του ΟΗΕ για τον υπερβολικό αριθμό καισαρικών στη χώρα μας:

http://www2.ohchr.org/english/bodies/cedaw/docs/co/CEDAW.C.GRC.CO.7.pdf ( σελίδα 8)

Και βρείτε εδώ το Facebook group όπου γυναίκες  συζητούν το θέμα:

https://www.facebook.com/groups/VBAC.Greece/




4 comments :

  1. Protiforamamma5 May 2015 at 23:25

    Να σου ζήσει το μπεμπακι και πολλα πολλα μπράβο που επέμεινες, έψαξες και κατάφερες το πιο φυσιολογικό, τον φυσιολογικό τοκετό! Δυστυχώς, οι περισσότερες γυναίκες δεν ψάχνονται και θεωρούν δεδομένο πως μετα απο μια καισαρική πανε καρφί για καισαρική. Κι εγω στο Γαία γέννησα και όντως ειναι σπουδαίο που δεν σε μετακομίζουν απο δωμάτιο σε δωμάτιο!
    http://protiforamamma.blogspot.gr


    ReplyDelete
  2. Σε ευχαριστώ πολυ!

    ReplyDelete
  3. "Σημασία έχει να προσπαθούμε" . Αυτό ακριβώς! ΄Ενα χρόνο και κάτι μετά από το δικό μου vbac αυτό είναι το μόνο που κρατάω και προχωράω μπροστά απελευθερωμένη από το βάρος των αδιέξοδων σκέψεων για ένα παρελθόν που δεν αλλάζει. Στο vbac ή μάλλον στο tolac χρωστάω το ότι νιώθω πιο δυνατή από πριν, αλλά καθόλου σπουδαιότερη από τις άλλες γυναίκες που είτε δεν έχουν είτε δεν κάνουν αυτή την επιλογή...
    Να σας ζήσει το μωράκι σας και χάρηκα που ήρθε ένα ακόμα παιδάκι στον κόσμο έτσι όμορφα και γλυκά!
    Ελένη

    ReplyDelete
  4. Το έθεσες τόσο όμορφα... Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου!

    ReplyDelete