Friday, 21 November 2014

Τα άτιμα πισωγυρίσματα

Σαν μαμά εδώ και σχεδόν δύο χρόνια έχω βρει απίστευτη ευτυχία αλλά και πολλές δυσκολίες. Αρρώστιες (ευτυχώς από του προγράμματος), κούραση, νεύρα, άγχη (μα ποσά άγχη Παναγία μου), τύψεις, φόβους και το τρενάκι έχει πολλά βαγόνια ακόμα. Αν είναι όμως κάτι που με τσακίζει είναι τα Πισωγυρίσματα. Ξέρεις, αυτά που ενώ είσαι σε ένα δρόμο τρως ενα χαστούκι που σου λέει not so fast love. Και σε αφήνει να αναρωτιέσαι μα γιατί; Τι άλλαξε; Γιατί πάμε ανάποδα ξαφνικά;

Το πρώτο ήταν φέτος το καλοκαίρι. Μετά από 7 μήνες ανώδυνου βραδινού ύπνου, εύκολου και ατάραχου, ένα βράδυ η Ίρις αποφάσισε ότι βαρέθηκε να κοιμάται το βράδυ. Και δώστου κλάματα εις διπλούν (από τη μια η Ίρις και από την άλλη εγώ για συμπαράσταση) και δώστου ιστορίες (η Υακίνθη η νεράιδα του ύπνου έγινε must) και δώστου αγκαλιές (τον λυπήθηκα τον Γιώργο στα αλήθεια). Κι όλα αυτά μέσα στις διακοπές. Άυπνοι μείναμε μέρες μέχρι που σιγά σιγά επανήλθε. Δεν κοιμάται όπως παλιά, αλλά κάθομαι 10 λεπτά δίπλα της και φεύγω. Οπότε λειτουργεί για όλους μας.

Τώρα ζούμε το δεύτερο. Μετά από 2,5 μήνες παιδικό σταθμό με επιτυχία είναι δυο μέρες που ενώ πάμε με χαρά μόλις την αφήνω γαντζώνεται πανω μου και φωνάζει μαμά. Ματώνω στα αλήθεια και όσο κι αν προσπαθώ να είμαι χαρούμενη και σταθερή δεν τα καταφέρνω. Σήμερα με έπιασε ο ιδιοκτήτης να κλαίω στο αυτοκίνητο...

Φαντάζομαι πως θέλει υπομονή κι αγάπη και θα περάσει, ξέρω πως κι αυτό στο προγράμμα είναι και θα πρέπει να το δεχτούμε. Άλλωστε δεν μπορούμε να περιμένουμε από τα παιδιά να είναι ρομπότ έχουν κι αυτά κακές και καλές μέρες. Έχουν κι αυτά δικαίωμα περισσότερο από όλους μας στην αλλαγή. Ακόμα και στο πισωγύρισμα.

Όλα καλά αλλά έλα πες μου. Τι να κάνω που δεν μπορώ. Τι να κάνω που όταν μου λέει σπίτι θέλω να την πάρω και να φύγουμε; Λάθος το ξέρω. Αλλά αυτά τα δάκρυα δεν τα αντέχω. Θέλω να ξερει πως η μαμά πάντα θα της σκουπίζει τα δάκρυα...





No comments :

Post a Comment