Friday, 14 November 2014

2,5 μήνες παιδικός σταθμός

Ποτέ δεν είδα τον παιδικό σταθμό ως λύση ανάγκης. Για εμάς ήταν επιλογή να ξεκινήσει η Ίρις στους 20 μήνες, αν και έχουμε 2 γιαγιάδες πρόθυμες, νέες και πολύ ικανές, στην ιδανική τους μορφή λοιπόν. Πιστεύαμε όμως, στην αρχή περισσότερο εγώ αλλά σύντομα και ο Γιώργος, πως η Ίρις ήταν έτοιμη, μιλούσε (στοιχειωδώς όταν ξεκίνησε), περπατούσε και αναζητούσε πάντα την συντροφιά συνομίληκών της.
Η έρευνα με την συναγωνίστρια Σοφία ξεκίνησε από την άνοιξη, όπου με ένα excel στο χέρι είδαμε και 10 σταθμούς. Καταλήξαμε και οι δύο στον ίδιο, οπότε η Δάφνη και η Ίρις πέρα από φίλες είναι και επίσημα συμμαθήτριες.
Η αρχή μάλλον εύκολη. Τις πρώτες δυο-τρεις μέρες που η παραμονή ήταν ολιγόωρη όλα ήταν πανεύκολα. Μετά, μόλις ήρθε η συνειδητοποίηση της μονιμότητας, είχαμε λίγα κλάματα τα οποία όμως κρατούσαν ένα λεπτό. Μόλις έμπαινε στην τάξη τα ξεχνούσε όλα.
Από τότε έχουμε κάνει πολύ δρόμο. Κάθε πρωί συμφωνούμε "να παίξουμε λίγο και μετά σχολείο" κι όταν πια φτάνει έκει μπαίνει με πολύ χαρά να βρει τους φίλους της. Αυτή ήταν και η απάντησή της την πρώτη φορά που την ρώτησα τι κάνεις στο σχολείο... Φίλους, είπε.



Αρνητικά υπάρχουν σίγουρα. Όπως υπάρχουν και στις γιαγιάδες ή τις ίδιες τις μαμάδες. Αλλά η ζυγαριά γέρνει ξεκάθαρα προς τα θετικά. Βλέπεις ξαφνικά το μωρό σου να μεγαλώνει, να ωριμάζει να αποκτά ζωή κι έξω από εσένα. Δεν με τρομάζει αυτό, το βρίσκω υπέροχο, Και με ένα μαγικό τρόπο, τώρα πια η Ίρις είναι πιο τρυφερή από ποτέ μαζί μου.

Το βασικό πρόβλημα είναι οι αρρώστιες, που πάνε πακέτο με την αρχή στον παιδικό. Εμείς έχουμε ως τώρα 2 στο ενεργητικό μας, οπότε ελπίζω πως πάμε καλά. Αλλά κι αυτές μες στο παιχνίδι είναι, Δυσάρεστες, στενάχωρες αλλά είναι εκεί και θα τις αντιμετωπίσουμε. Με αγάπη και πολύχρωμα, όπως τα (άπειρα) έργα τέχνης που μας κουβαλάνε στο σπίτι με τόση περηφάνια...

No comments :

Post a Comment