Monday, 3 February 2014

Η άλλη αγκαλιά

Δεν είμαι τρελή. Όσο και αν ο τρόπος που ξεκινώ προδιαθέτει μάλλον για το αντίθετο. Θέλω η Ίρις να είναι καλά είτε είμαστε μαζί είτε όχι και να περνάει όμορφα την μέρα της. Όμως πρέπει να είμαι ειλικρινής, αυτό που όταν βλέπει τις γιαγιάδες της ορμάει πάνω τους και φεύγει απο την αγκαλιά μου πριν καλά καλά την φιλήσω με πληγώνει. Ουφ, το παραδέχτηκα. Είμαι εγωίστρια και θέλω να μην προτιμάει καμία αγκαλιά από την δική μου.
Δεν μπορείς να τα έχεις όλα όμως έρμη μάνα. Θέλεις να φοράς τα τακούνια σου, να πηγαίνεις γραφείο και να είσαι δημιουργική, δεν σου έφταναν τα τουβλακια και η Πέπα. Φάτα τώρα, κι έτσι πρωί πρωί για να έχεις τύψεις όλη την μέρα, να σκοτωθείς να τα τελείωσεις όλα και να τρεξεις πίσω για να επιβεβαιώσεις την αγκαλια σου.
Κακομοίρα μάνα. Σε λυπάμαι λίγο. Και όχι για τώρα. Αλλά γι αυτά που έρχονται. Τα ωχου-ρε-μάνα τι να μας πεις κι εσύ, τα παράτα μας ακόμα και τα σε μισώ που σε περιμένουν σε καμία δεκαετία. Αλλά έτσι ειναι. Κι εσύ τα είπες αυτά στην δική σου μάνα. Αυτή είναι η μοίρα σου. Θα τα ακούσεις όλα και κάθε μέρα θα αγαπάς λίγο παραπάνω. Συγγνώμη βρε μαμά γι αυτά που σου έχω πει κι εγώ μέσα στα χρόνια. Τώρα καταλαβαίνω...


2 comments :

  1. έτσι φρίκαρα κι εγώ όταν είδα την δασκάλα να κάνει μυτούλες με την κόρη ΜΟΥ! μου ήρθε να της ξεριζώσω την μύτη!
    Αλλά όπως λες κι εσύ, ας όψεται η ανάγκη μας για δουλειά!

    Καλώς σε βρήκα!

    ReplyDelete
  2. Μυτουλες ε... Αχ τι με περιμένει... Καλώς σε βρήκα κι εγώ λοιπόν!

    ReplyDelete