Thursday, 24 October 2013

Και τώρα; Part 2

Μου φαίνεται σαν χθες και ταυτόχρονα σαν πριν από αιώνες που έγραφα αυτό όταν έφευγα από την δουλειά λίγες βδομάδες πριν γεννήσω. Και ο καιρός έφτασε να επιστρέψω...
Μέχρι και το καλοκαίρι ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι θα γυρνούσα με πολύ βαριά καρδιά και ίσως και καθόλου. Τώρα πια το θέλω. Ίσως είναι που η Ίρις στα μάτια μου είναι πια μικρό παιδάκι και όχι μωρό. Που μπορείς να συννενοηθείς μαζί της και που (Παναγία μου) περνάει τόσο καλά με τις γιαγιάδες (ελπίζω κι εκείνες το ίδιο!). Καμιά φορά ζηλεύω την χαρά που κάνει μόλις γυρίζει ο Γιώργος στο σπίτι και πιστεύω πως δεν αργεί πολύ εκείνο το σημείο κλειδί που ο ποιοτικός χρόνος μετρά πιο πολύ από την ποσότητα.
Πίσω λοιπόν λίγο μουδιασμένη και αγχωμένη, ξαναξεκινώντας από την μέση. Με νέα δεδομένα όμως κι άλλες ευθύνες πια. Σε ένα περιβάλλον ανανεωμένο, με την απουσία δυστυχώς κάποιων προσώπων που εκτιμώ και σέβομαι βαθιά.
Ας ελπίσουμε λοιπόν για μία ακόμα φορά, να πάνε όλα καλά. Και να μην αρχίσω να τραγουδάω σε κανένα πελάτη μία τσαγιέρα όμορφη πολύ...



2 comments :

  1. Και εγώ έτσι ενιωθα όταν επέστρεψα στη δουλειά. Μετά απο 2 μήνες σταμάτησα εντελώς, διότι γυρνούσα στις 6 το απόγευμα και δε μπορούσα να βλέπω τη μικρή 2 ώρες μόνο.
    6 χρόνια αργότερα έχω να πω ότι, όσο καλό και να έχει κάνει στα παιδιά μου το γεγονός ότι είμαι στο σπίτι, αν γύριζα το χρόνο πίσω δε θα σταματούσα τη δουλειά.
    Είναι ακριβώς όπως το είπες: σημασία έχει ο ποιοτικός χρόνος.

    ReplyDelete
  2. Πολυ σε ευχαριστω για το κουράγιο!

    ReplyDelete