Monday, 20 May 2013

Δάσκαλε που δίδασκες, μεγάλη μπουκιά φάε και λοιπές παροιμίες

Ως γνωστόν είμαι οργανωτική και προνοητική σε σημείο πραγματικά εξοργιστικό. Ούσα ακόμα έγκυος λοιπόν, έλεγα συχνά πυκνά στον Γιώργο να πάμε ένα ταξιδάκι πριν γυρίσω στην δουλειά από την άδεια μητρότητας. Είχα βρει και τον προορισμό, Κωνσταντινούπολη κυρίως επειδή είναι κοντά και ενδείκνυται για Long weekend που λένε και στο χωριό μας.
Του το έλεγα λοιπόν κι εκείνος κάθε φορά τα ίδια εκνευριστικά, κάτσε να δούμε πως θα είμαστε με την μικρή, μπορεί να μην θέλεις να την αφήσεις ακόμα, μην βιάζεσαι κτλ. Ε κι εγώ κάθε φορά τον κοιτούσα με το ίδιο απαξιωτικό ύφος τύπου μα-καλά-δεν-με-ξέρεις-καθόλου και σιγά-που-δεν-θα-θέλω-να-την-αφήσω και φυσικά-η-ζωή-μας-θα-συνεχιστεί-κανονικά.
Αμήχανη σιωπή. Έχουμε βγει 3 φορές βράδυ έξω από τότε που ήρθε η Ίρις στην ζωή μας. Την πρώτη  (τρομάρα μας πήραμε και μενού με 5 πιάτα) την έβλεπα από το i-baby να κοιμάται και έστελνα μηνύματα στον πατέρα μου να μου επιβεβαιώσει ότι αναπνέει ανεπόδιστα γιατί είχε κολλήσει στο πλάι.  Την δεύτερη ήταν λίγο καλύτερα, δεν είχα οπτική επαφή μόνο γραπτή ενημέρωση (τώρα μπορεί να βλέπει όνειρο γιατί γελάει κτλ) ανά μισάωρο. Την τρίτη δε ήταν φανταστικά, την πήραμε μαζί μας.
Και συνειδητοποιώ ότι ίσως τελικά ο Γιώργος να με ήξερε καλύτερα από ότι εγώ τον εαυτό μου.
Δεύτερο περιστατικό. Πέρα από οργανωτική (θέλω να πιστεύω πως) είμαι και ορθολογίστρια. Κάθε φορά λοιπόν που έλεγα κάτι για τις ανηψιές μου τις πανέμορφες, είχα τον Γιάννη να συμπληρώνει φτύστες, φτύστες. Τι να κάνω κι εγώ εκπαιδεύτηκα και έτσι συνεχιζόταν το τροπάριο. Τι όμορφη που είσαι αγάπη μου, φτου φτου φτου. Τι ωραία που παίζετε μαζί, φτου φτου φτου. Ενδόμυχα (αλλά και φανερά μάλλον) τον κορόιδευα τον Γιάννη, άντε μωρέ τι βλακείες είναι αυτές.
Αμήχανη σιωπή ξανά. Προς υπεράσπισή μου τόσα φυλαχτά/ματάκια που μας φέρανε χαμένα να πάνε; Δεν νομίζω πως έχουν αλλάξει αυτά που (δεν) πιστεύω. Απλά, just in case δεν είναι κακό να είμαστε καλυμμένοι, έτσι δεν είναι;
Δεν το περίμενα για να είμαι ειλικρινής να είμαι έτσι. Φοβόμουν τόσο πολύ ότι θα κλειστώ σπίτι, ότι δεν θα κάνουμε τίποτα πια, ότι θα βαριέμαι, ότι θα μου λείπει η ζωή μας πριν, ότι, ότι. Δεν ήμουν από τις γυναίκες που κάποια στιγμή ένοιωσαν την ανάγκη να κάνουν παιδί. Δεν νομίζω ότι συμπαθούσα καν τα μωρά μέχρι να γεννηθεί η Θάλεια και να δω το θαύμα από κοντά... Αλλά και τότε έλεγα ότι τα ανήψια είναι πολύ καλύτερα από τα δικά σου. Ήμουν δε εντελώς σίγουρη ότι μόλις γεννήσω θα περάσω και μία κατάθλιψη. Τώρα αισθάνομαι στα αλήθεια ότι ζω στο δικό μας παράλληλο όμορφο σύμπαν. Άλλαξα τόσο πολύ που στην αρχή δεν ήθελα καν να ψωνίζω τίποτα για μένα (δυστυχώς σε αυτό τον τομέα επανήλθα, αλλά ακόμα προτιμώ να ψωνίζω για την μικρή). Καταβάλλω προσπάθεια να θυμηθώ τι κάναμε πριν... ήμασταν ευτυχισμένοι σίγουρα, αυτό το θυμάμαι, αλλά πραγματικά τι κάναμε όλο αυτό τον χρόνο που είχαμε;
Και όσο μπορώ να το δω αντικειμενικά, νομίζω δεν φοβόμουν μόνο εγώ πως θα είμαι σαν μαμά. Δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση αν ο Γιώργος είχε περάσει από συνέντευξη κανά δυο νταντάδες/μαίες στα κρυφά, έτσι για να είναι σίγουρος.
Ακόμα μου αρέσει να κάνω πράγματα για μένα. Απλά για λίγο. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω με λέξεις, αλλά είναι υπέροχο και λυτρωτικό να παύεις να είσαι το κέντρο του ίδιου σου του κόσμου. Φοβάμαι πως μέσα σε 4 μήνες καταργώ αγώνες χρόνων ώστε να πάψει πια μια γυναίκα να έχει μόνο τον ρόλο της μαμάς. Και πιστεύω πως κι εγώ σύντομα θα αναζητήσω τους ρόλους που είχα πριν, άλλωστε σε καμία περίπτωση δεν συμφωνώ με το over-parenting, ούτε μεγάλωσα έτσι (σημ.: αυτό που λένε ότι μόλις κάνεις παιδιά θα καταλάβεις τους γονείς σου είναι τόσο αλήθεια). Αλλά δεν νομίζω πως τίποτα πια μπορεί να συγκριθεί με το κλισέ της οικογενειακής ευτυχίας. Γι άλλη μια φορά τα κλισέ αποδεικνύουν το λόγο που είναι κλισέ... Κι ας ξυπνάς χαραμάτα. Όσο μου χαμογελάνε αυτά τα μάτια δεν με νοιάζει τίποτα.

No comments :

Post a Comment