Thursday, 7 March 2013

Άνδρες από τον Άρη, γυναίκες από την Αφροδίτη και τα παιδιά κάπου στην μέση...

Νομίζω πως ο τρόπος με τον οποίο τα δύο φύλα αντιλαμβάνονται το γεγονός ότι έγιναν γονείς θυμίζει πολύ αυτό το παλιό ανέκδοτο που περιγράφει τις σκέψεις ενός άνδρα και μίας γυναίκας μετά από ένα ραντεβού. Η γυναίκα παίζει όλη την διάρκεια του ραντεβού στο μυαλό της με εμμονή στην λεπτομέρεια, αναλύει κάθε φράση και τον τόνο της φωνής, ενώ προβληματίζεται εντόνως για το γεγονός ότι ο φίλος της είναι μάλλον κακοδιάθετος και κατσούφης και δεν την παίρνει αγκαλιά μετά το σεξ. Οπότε αναλύει διάφορες πιθανές αιτίες, μήπως δεν την θέλει πια; Μήπως υπάρχει άλλη; Μήπως είπε κάτι που δεν έπρεπε; Μήπως η σχέση τους έχει βαλτώσει; Μήπως τους έχει καταβάλλει η ρουτίνα; Παναγία μου! Μήπως χωρίζουν;;;
Και μετά έρχεται η ώρα να μάθουμε και την πλευρά του άνδρα η οποία πολύ απλά είναι: Έχασε ο γαύρος. Τουλάχιστον γάμησα. (συγγνώμη για την έκφραση αλλά έτσι ακριβώς θα το σκέφτεται ένας άνδρας).


Κάπως έτσι είναι και με τα παιδιά. Υπάρχει χάσμα. Όσο και να αγαπιέται ένα ζευγάρι, ο άντρας δεν μπορεί να καταλάβει απόλυτα την γυναίκα του και τούμπαλιν. Για παράδειγμα, εγώ μπορεί να έχω τρελαθεί από την αγωνία μου επειδή το παιδί δεν έχει βάλει αρκετό βάρος και ο Γιώργος δίπλα ατάραχος να ασχολείται με τα κρασιά του. Κι εγώ εκνευρίζομαι που δεν συμμερίζεται την αγωνία μου. Αλλά εδώ είναι και η μεγάλη παγίδα, αν δεν συμμερίζεται την αγωνία μου θα νευριάσω, αλλά αν κάνει και το λάθος να μου πει καλά ας πάρουμε τον γιατρό θα κάνει την αγωνία μου 100 φορές μεγαλύτερη. Οπότε το ερώτημα είναι απλό: Προτιμάς μία γυναίκα που σε κοιτάζει με μισό μάτι επειδή δεν ανησυχείς αρκετά για το παιδί ή μια γυναίκα που κλαίει ταυτόχρονα με το μωρό επειδή δεν μπορεί κάτι έχει; Νομίζω το πρώτο. Διορθώνω. ΣΙΓΟΥΡΑ προτιμάς το πρώτο.

Προσωπικά έχω βρει μεγάλη παρηγοριά σε άλλες μαμάδες γιατί η αλήθεια είναι πως μόνο εκείνες μπορούν να νοιώσουν την αγωνία μου όταν τους λέω αυτά που με απασχολούν... Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτές. Κι αρχίζω κι εγώ να έχω τις δικές μου συμβουλές που με την σειρά μου θα χαρώ να μοιραστώ με άλλες μανούλες... Ως τώρα και συνοπτικά έχω δηλώσει τα εξής:

1.Μάθε να ζεις με τις τύψεις. Πάνε πακέτο με την μητρότητα και δεν σε εγκαταλείπουν εύκολα. Λίιιγο τελειομανής να είσαι εκ φύσεως ετοιμάσου για μετωπική επίθεση από τις Ερινύες.

2. Μάθε να κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Έχεις δεν έχεις βοήθεια. Νομίζω πως την πρώτη φορά που μου είπε ο Γιώργος να κρατήσω την μικρή για να φτιάξει ένα τοστ πρέπει να τον κοιτάξα με την ίδια απορία σαν να μου έλεγε ότι θέλει να φάει το παιδί.

3.Ζήτα βοήθεια όταν πρέπει. Μεγάλο sos αυτό. Δεν χρειάζεται να κρύβεις ότι δεν είσαι τέλεια, όλοι το ξέρουν.

4. Να εκτιμάς την βοήθεια που σου δίνουν.

Όσο για τους μπαμπάδες; Μία και μόνο συμβουλή: Υπομονή. Τα πρώτα 18 χρόνια είναι τα δύσκολα. Και το παρακάτω μόνο κακοειθές μπορώ να το χαρακτηρίσω:



No comments :

Post a Comment