Saturday, 8 December 2012

Και τώρα;;

Είναι πραγματικά πολύ περίεργο το συναίσθημα να σταματάς την δουλειά. Ξαφνικά είναι σαν να παίρνεις ένα πολύ σοβαρό ύφος , να στέκεσαι με αξιοπρέπεια πάνω στα τακούνια σου (προαιρετικά), να κάνεις δυο τρεις χειραψίες και να ανακοινώνεις Με συγχωρείτε, θα λείψω για 6-8-10 μήνες πρέπει να γεννήσω ένα μωρό.
Στον χώρο μας, αυτό το χρονικό διάστημα είναι μία αιωνιότητα. Προσθέστε σε αυτό και την γενικότερη ανασφάλεια της Ελλάδας του 2012 και voila! Έχετε ένα πρώτο μείγμα αβεβαιότητας! Και μετά σκέφτεσαι, γιατί έτσι είσαι προγραμματισμένος να σκεφτείς, μισό λεπτό! Δεν πρέπει να με νοιάζει τώρα αυτό! Τώρα πρέπει να συγκεντρωθώ σε αυτό που έρχεται. Αυτό είναι και θα είναι από δω και πέρα η πρώτη και απόλυτη προτεραιότητά μου.

Αλλά δεν παύει να είναι περίεργη αυτή η διακοπή. Και τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Στην αρχή θυμάμαι οτι έλεγα θα δουλέψω μέχρι να γεννήσω, δεν τα κατάφερα και νομίζω δεν είμαι η μόνη...Δεν είναι μόνο η σωματική αδυναμία (που ώρες ώρες το να κάθεσαι σε μία καρέκλα είναι πολύ πιο επώδυνο από ότι μπορούσες ποτέ να φανταστείς) αλλά και η ψυχική ανισορροπία, για να λέμε τα πράγματα όπως είναι. Μία γυναίκα σε εγκυμοσύνη είναι ευαίσθητη, απρόβλεπτη και επιρρεπής σε μεταπτώσεις διάθεσης. Κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι ιδαίτερα χρήσιμα στο περιβάλλον της δουλειάς.

Εξαιρετικά τομαχτικό βρίσκω επίσης το γεγονός ότι αυτή η διακοπή υπογραμμίζει και την πραγματικότητα της κατάστασης. Ως τώρα ήξερα ότι κάποια στιγμή θα σταματήσω, σε 3 μήνες, 2 μήνες, 1 βδομάδα. Τώρα που σταμάτησα το επόμενο βήμα έρχεται πιο κοντά. Και είναι πιο αληθινό.

Από σήμερα λοιπόν μένουμε σπίτι. Αναμένοντας. Κι ελπίζοντας ότι θα πάνε όλα καλά.

No comments :

Post a Comment