Wednesday, 25 July 2012

Εθνικά Υπερήφανη; Όχι ευχαριστώ


Θυμάμαι πολύ καλά την ημέρα που ανατέθηκαν στην Αθήνα οι Ολυμπιακοί του 2004. Καθόμασταν με την αδερφή μου και τον πατέρα μου στο σαλόνι και ακούσαμε τον Χουάν κάτι Σάμαραγκ να λέει Athens. Η Μαργαρίτα κι εγώ χαρήκαμε, πανηγυρίζαμε (γιατί άραγε;) και ο πατέρας μου κουνούσε το κεφάλι του και έλεγε και τα παιδιά σας θα πληρώνουν. Απαισιόδοξος εκ φύσεως σου λέει. Άσε που έπεσε εντελώς έξω. Ότι και να πληρώσουν τα παιδιά μας και πάλι δεν φτάνει. Ούτε κι αν τα πουλήσουμε ολόκληρα.
Οφείλω βέβαια να παραδεχτώ ότι το να ζεις τον Αύγουστο του 2004 στην Αθήνα, ήταν εμπειρία. Κοσμοσυρροή, πολυπολιτισμός και διαφορετική συμπεριφορά από τους ανθρώπους. Κατέβαινες στου Ψυρρή (που ήταν ακόμα μόδα τότε) και ένοιωθες ότι είσαι στο κέντρο του κόσμου. Είχαμε και τους γιαπωνέζους της Αφροδίτης εδώ και το παίζαμε και ξεναγοί. Μεγαλεία. Το best of ήταν όταν παραλάβαμε τον 1ο από το Ελ.Βενιζέλος και συνειδητοποιήσαμε  ότι τα αγγλικά του ήταν χειρότερα και από της 3χρονης ανιψιάς μου, όπως επίσης και ότι να φιλήσεις σαν χαιρετισμό έναν Ιάπωνα μπορεί να του προκαλέσει έως και εγκεφαλικό. Μεγάλες στιγμές. Όταν τους αποχαιρετίσαμε, είχαμε μυηθεί πια στην ιαπωνική κουλτούρα και κάναμε υποκλίσεις μέχρι το πάτωμα. Ιδού και το δώρο που μας έκαναν, ωραιότατα μαγνητάκια για το ψυγείο κατευθείαν από την Ιαπωνία:



Ωραία είχαμε περάσει στους Ολυμπιακούς, η αλήθεια να λέγεται. Είχαμε πάει να δούμε και χόκει επί χόρτου (που έχει πολύ πλάκα γιατί στο ημίχρονο οι μπροστινές θέσεις αδειάζουν για να ποτιστεί το γήπεδο) και χάντμπολ Ελλάδα-Κροατία που είχαμε φανατιστεί λες και έπαιζε η εθνική τελικό Μουντιάλ. Αλλά βασικά μόνο αυτό μου άρεσε. 

Το ολυμπιακό ιδεώδες δεν το κατάλαβα ποτέ. Δεν λέω πλάκα έχει να μαζεύονται εκπρόσωποι από όλο τον πλανήτη σε μία διοργάνωση και είναι προφανές ότι μόνο με αθλητισμό θα μπορούσε να συχετιστεί που δεν χρειάζεται πολλά λόγια και είναι προσφιλές σε όλους τους λαούς. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί πρέπει αφενός να θαυμάζω τις σπουδαίες επιδόσεις των αθλητών, αφετέρου ακόμα περισσότερο γιατί πρέπει να νοιώσω περήφανη επειδή πιο ψηλά από όλους τους άλλους πηδάει ένας Έλληνας.
Άκουγα τις δηλώσεις των ελλήνων αθλητών την ώρα της αναχώρησής τους για το Λονδίνο να υπόσχονται ότι θα κάνουν ότι μπορούν για να νοιώσουν όλοι οι Έλληνες περήφανοι. Χωρίς καμία διάθεσή να τους θίξω, ζητώ συγγνώμη αλλά εγώ δεν θα νοιώσω. Κανένα μετάλλιο δεν μπορεί να με κάνει να νοιώσω περήφανη σε μία χώρα που καταρρέει. Και δεν μπορώ παρά να θίξω ότι ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αν κάποιος σηκώνει πολλά κιλά (ακόμα κι αν σηκώνει περισσότερα από όλους τους άλλους που για κάποιο μυστήριο λόγο έχουν διάθεσή να διακριθούν σε αυτή την ομολογουμένως ψιλοάχρηστη ικανότητα) πρέπει να πάρει και τιμητική θέση στο δημόσιο, μισθό ή ακόμα και μόρια στις πανελλαδικές εξετάσεις. Ούτε έχω καμία απολύτως διάθεση να ενθαρρύνω κορίτσια 10 και 12 χρονών που θυσιάζουν όλη τους την παιδικότητα γιατί άραγε; Για την πιθανότητα μίας καλής επίδοσης και ενός μεταλλίου. Έχω πάρει φόρα, και δεν έχω θίξει καν το θέμα αναβολικά. Και δεν θα το κάνω. Αλλά δεν μπορώ να παραλείψω τις εθνικιστικές κορώνες που ακούμε κατά καιρούς από πατριώτες θριαμβευτές... 
Σε κάθε περίπτωση η άποψη αυτή είναι απόλυτα και μοναδική προσωπική. Και οφείλω να παραδεχτώ ότι παρά την αντιπάθεια, ή έστω αδιαφορία, που νοιώθω απέναντι στους Ολυμπιακούς αγώνες, λατρεύω απόλυτα και ολοκληρωτικά το Μουντιάλ, το οποίο πολλοί ενδέχεται να το αξιολογούν ομοίως. Το ποδόσφαιρό όμως χάρη στην ομαδικότητά του κυρίως μου φαίνεται πολύ πιο ελκυστικό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Ιούνιο του 2010 που δεν δούλευα και έβλεπα όλους (ΟΛΟΥΣ) τους αγώνες. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία...

ΥΓ: Έγραψα αυτό το κείμενο πριν ακούσω για την απίστευτη τοποθέτηση της όμορφης αθλήτριας  που νομίζω κάποιου είδους άλματος εξασκεί, περί κουνουπιών, την οποία έσπευσε να ανακαλέσει (εντελώς ανορθόγραφα) δηλώνοντας ότι άθελα της προσέβαλε ανθρώπους και ότι δεν έχει καμία ανάμιξη με το πολιτικά, αφού αθλήτρια είναι και μόνο. Όπως διάβασα στο άρθρο του Άρη Δημοκίδη στην Lifo τα retweets που έκανε σε Χρυσή Αυγή και Κασιδιάρη έδιναν και έπαιρναν. Τώρα κι αν είναι που όχι μόνο δεν μπορώ να νοιώσω εθνικά υπερήφανη, αλλά ντροπή και μόνο που η προκειμένω όμορφη ξανθιά αισθάνεται ότι εκπροσωπεί όλη την Ελλάδα (στην οποία αναπόφευκτα ανήκω κι εγώ). Δεν πάει να πηδήξει πιο μακριά ή πιο ψηλά από όλους (δεν είμαι σίγουρη ποιο είναι το άλμα που εξασκεί). Ποσώς με ενδιαφέρει. Φούντωσα πάλι. 

No comments :

Post a Comment