Sunday, 10 June 2012

Ο Τερζής στην άγρια Δύση

Είναι Πέμπτη μαύρα μεσάνυχτα (για την ιστορία, η ώρα είναι 1 αλλά αν έχεις κοιμηθεί από τις 10 σου φαίνεται πολύ άγρια νύχτα στη 1) και ξαφνικά ξυπνάμε από πυροβολισμούς. Δεν ήμασταν ακριβώς σίγουροι ότι ήταν πυροβολισμοί, τουλάχιστον εγώ έχω ακούσει πυροβολισμούς μόνο στις ταινίες και ακούγονται ανάλογα με την διάθεσή του κάθε σκηνοθέτη! Πάντως ήταν επαναλαμβανόμενοι, εκκωφαντικοί και έκαναν την Charlie να γαβγίζει δαιμονισμένα, κάτι που δεν συνηθίζει (η Destiny πάλι κοιμόταν του καλού καιρού).
Η αλήθεια είναι πως με όλα αυτά που ακούγονται εγώ έχω γίνει ακόμα πιο παρανοίκη από ότι ήμουν, οπότε αποφασίσαμε να πάρουμε την αστυνομία. (Προς υπεράσπισή μου δεν καλώ συχνά την αστυνομία, πρώτη φορά ήταν. Η φίλη μου η Σοφία παίρνει το 100 να ρωτήσει πόσο κίνηση έχει η Κηφισίας. Το περίεργο είναι ότι της απαντούν.) Η τηλεφωνήτρια μας ρώτησε αν είμαστε σίγουροι ότι είναι πυροβολισμοί (όχι) και μας παρότρυνε να βγούμε έξω να δούμε αν είναι πυροτεχνήματα (ΟΧΙ). Όταν την ρωτήσαμε τι θα γίνει αν φάμε καμιά αδέσποτη δεν εκτίμησε την τοποθέτηση και μας ενημέρωσε ότι θα στείλει ένα περιπολικό να ελέγξει.
Τότε ήταν που ακούσαμε ξαφνικά μουσική. Για την ακρίβεια μουσική από ζειμπέκικο και παλαμάκια με τα ανάλογα επιφωνήματα όπα, έλα και τα γνωστά.
Δεν πέρασε πολύ ώρα και ακούσαμε να πλησιάζει και το περιπολικό που είχαμε παραγγείλει, προφανώς η γυναίκα ντράπηκε που μας παρέπεμψε να βγούμε έξω να δούμε τι συμβαίνει και τότε ακούστηκε αλλός ένας πυροβολισμός.
Είδαμε το περιπολικό να πλησιάζει στο σπίτι από όπου ακουγόταν το tribute στον Δημήτρη Μητροπάνο και τότε καταλάβαμε ότι οι άνθρωποι πάνω στο τσακίρ κέφι ρίχναν μπαλωθιές. Μπαλωθιές. Μέσα στο Ηράκλειο (Αττικής, ούτε καν Κρήτης!) 1 η ώρα το βράδυ Πέμπτης. Κρεμαστήκαμε στα παράθυρα και ακούσαμε να φωνάζουν (οι γλεντζέδες γείτονές μας) ποιοι είναι οι ρουφάνιοι ρε;; Πολύ θα ήθελα να βγω έξω με τις πιτζάμες και τις σαγιονάρες να συστηθώ. Καταρχήν δεν πήραμε την αστυνομία να ρουφιανέψουμε, πήραμε γιατί φοβηθήκαμε. Επίσης η μουσική (όσο κι αν διαφωνούσαμε με τις μουσικές επιλογές) δεν μας ενόχλησε. Αλλά οι πυροβολισμοί δεν είναι και πολύ του γούστου μας.
Ποτέ δεν τις κατάλαβα τις μπαλωθιές. Βρίσκω το έθιμο (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι) επικίνδυνο, ηλίθιο και απολίτιστο. Και σίγουρα δεν είμαι αναγκασμένη να το υποστώ.
Με τα πολλά οι γείτονες αρκέστηκαν στα παλαμάκια ως συνοδεία για τις μερακλίδικες ζεμπεκιές κι εμείς γυρίσαμε ασφαλείς στο κρεβάτι μας.
Και επειδή έχω εκθέσει τον εαυτό μου, την φίλη μου την Σοφία και την ελληνική αστυνομία εν μέρει (μόνο η Charlie βγήκε αλώβητη!) λέω να κλείσω εδώ με αυτό το προσωπικό βίωμα και με την ευχή οι γείτονές μας τουλάχιστον να μην μερακλώνουν τόσο συχνά.

1 comment :

  1. Άσφαιρα ήταν, για το εφφέ και τίποτα άλλο!!!

    ReplyDelete