Saturday, 19 May 2012

Οι τύψεις του ούζου

Περνάς περίπου όλη την εβδομάδα στο ίδιο μοτίβο. Ξυπνάς, πίνεις καφέ, βγάζεις τα σκυλιά βόλτα, κυνηγάς τα σκυλιά να γυρίσουν στο σπίτι, κάνεις ένα τσιγάρο. Λες καλημέρα, δίνεις ένα φιλί και ξεκινάς για την δουλειά. Καθώς πηγαίνεις νοιώθεις ευγνωμοσύνη που έχεις δουλειά, κι αν μάλιστα σου αρέσει κιόλας νοιώθεις ευτυχία. Φτάνεις στην δουλειά, ξαναλές καλημέρα και ξεκινάς. Βλέπεις mail, απαντάς, διαφωνείς, συνεργάζεσαι. Κάνεις μερικά τσιγάρα ακόμα. Βλέπεις λίγο τι γίνεται στο twitter, έχουμε κυβέρνηση; έχουμε ακόμα ευρώ; πάλι εκλογές;

Αν είναι καλή μέρα γυρνάς αργά το απόγευμα σπίτι. Αν είναι κακή μέρα γυρνάς μαύρα μεσάνυχτα. Όταν φτάσεις σπίτι, βγάζεις τα σκυλιά πάλι έξω. Μαγειρεύεις, αν αντέχεις ή τρως αν αντέχει κάποιος άλλος. Αλλιώς παραγγέλνεις. Και βλέπεις ειδήσεις. Και έρχεται σιγά σιγά το σαββατοκύριακο. Βλέπεις φίλους και συζητάς. Τελικά ο Τσίπρας λέει αλήθεια; Μπορούμε να μείνουμε στη ζώνη του ευρώ χωρίς το μνημόνιο; Τελικά ποιος φταίει που δεν έχουμε κυβέρνηση; Τι θα γίνει στις επόμενες εκλογές; Τι θα ψηφίσουμε; Με τις καταθέσεις τι γίνεται; Πρέπει να βγάλουμε τα λεφτά μας έξω; (αυτό δεν μας απασχολεί πολύ ευτυχώς, όχι τίποτα άλλο δεν έχουμε και λεφτά, αλλά ΑΝ είχαμε;;). Και δεν έχει τέλος. Τον τελευταίο χρόνο δεν μπορώ να θυμηθώ μία φορά που δεν τα συζητήσαμε όλα αυτά, οι απορίες αλλάζουν αλλά τελικά όλα περιστρέφονται γύρω από την ίδια βάση: Θα καταστραφούμε ολοκληρωτικά;
Και φυσικά, τι θα πει στην πράξη χρεωκοπία; Θα έχουμε να φάμε; Πως θα είναι η ζωή μας;

Και εκεί που μελαγχολείς, τολμάς να προτείνεις, πάμε για κανά ούζο; Και κοιτάς κάτω γιατί ντρέπεσαι. Ή πάμε για φαγητό έξω; Και πάλι ντρέπεσαι γιατί υπάρχει κόσμος που δεν έχει να φάει και εσύ έχεις όρεξη για ιταλικό. Τελικά τι πρέπει να κάνεις; Πόσο συνεχίζεται η ζωή μας σήμερα; Και επειδή σιγά σιγά φοράς σαγιονάρες αρχίζεις να σκέφτεσαι τις διακοπές. Καλοκαίρι έρχεται. Τολμάς όμως να κανονίσεις;
Κουράστηκα να φοβάμαι. Ας γίνει ότι είναι να γίνει να τελειώνουμε. Το παράπονό μου είναι ότι αν τελικά η χρεωκοπία είναι αναπόφευκτη, ας είχε γίνει ένα χρόνο πριν. Τώρα θα είχαμε μάθει πια να ζούμε στην καινούρια πραγματικότητα. Εγώ κανόνισα τις πρώτες διακοπές. Με αισιοδοξία, ίσως και ανοησία. Εδώ ο κόσμος καίγεται, η Ελλάδα κινδυνεύει, κι εσύ ονειρεύεσαι παραλίες και ήλιο; Ω ναι. Λυπάμαι, αλλά δεν μου αφήσαν τίποτα άλλο να ονειρεύομαι.


No comments :

Post a Comment