Wednesday, 21 March 2012

Ο δικός μου κύκλος των χαμένων ποιητών

Τον κύκλο των χαμένων ποιητών τον είδα πρώτη φορά όταν ήμουν μικρή και θυμάμαι ότι είχα κλάψει απίστευτα. Μετά όμως βαρέθηκα να τον ξαναδώ. Κι αν έτυχε να τον πετύχω κάπου ένοιωθα συγκίνηση λίγο στο σημείο που ανεβαίνουν όλοι μαζί στα θρανία και λένε oh captain, my captain (αυτό τουλάχιστον θυμάμαι και ζητώ συγγνώμη αν κάνω λάθος αλλά έχει περάσει και μία δεκαετία...) αλλά μέχρι εκεί.


Ο δικός μου κύκλος των χαμένων ποιητών είναι μία ελαφριά αμερικάνικη ταινία στην οποία παίζει η Jennifer Aniston και αυτός με την σπασμένη μύτη. Είναι το Marley &  Me.


Ντρέπομαι προφανώς που το παραδέχομαι, αλλά έχω δει αυτή την ταινία 4 φορές και κάθε φορά τα ίδια. Χαρτομάντηλα και δεν συμμαζεύεται. Με συγκινεί τόσο το προφανές, η σχέση με τον σκύλο, όσο και η πορεία μιας οικογένειας που δημιουργείται με τις καλύτερες προυποθέσεις (btw αν μπορεί κάποιος να μου πει πως βάζουμε διαλυτικά σε μικρά γράμματα σε mac θα είμαι αιώνια ευγνωμονούσα), κλονίζεται υπό το βάρος των ξαφνικών ευθυνών και βρίσκει τελικά τον δρόμο της στην ευτυχία. Μελό όντως, αλλά και τόσο αληθινό.
Είναι όμως κι αυτή η σχέση με ένα σκύλο που με αγγίζει τόσο κάθε φορά. Όποιος έχει σκύλο, σίγουρα καταλαβαίνει τι εννοώ. Και όποιος δεν έχει να το σκεφτεί καλά πριν πάρει. Γιατί τα προβλήματα μπορεί να αρχίζουν σε μία ουροδόχο κύστη που δεν κρατιέται ή στις ασυμβίβαστες σε σχέση με το μέγεθος τρίχες (μα πραγματικά, από που έρχονται όλες αυτές;) αλλά δεν τελειώνουν εκεί. Τρέμω την στιγμή που θα χρειαστεί να αποχωριστώ ένα από τα σκυλιά μου. Δεν με πειράζουν οι ζημιές, δεν με πειράζουν οι τρίχες, δεν με πειράζει που έχουν φάει την πόρτα και τους τοίχους (ευτυχώς μόνο αυτά για την ώρα, γιατί με τα παππούτσια μου δεν ξέρω αν θα είμαι τόσο υπεράνω) ούτε να τρέχω βραδιάτικα σε γιατρούς. Αλλά δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάποια στιγμή θα φύγουν και το σπίτι θα είναι άδειο. Νομίζω πως αυτό θα είναι το πιο δύσκολο. 

Θα δανειστώ τα λόγια του Μίλαν Κούντερα (που ωραία τα λέει για τα σκυλιά, αλλά η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, είναι μια πατάτα και μισή) που είπε...

"Dogs are our link to paradise. They don't know evil or jealousy or discontent. To sit with a dog on a hillside on a glorious afternoon is to be back in Eden, where doing nothing was not boring--it was peace."


Και φυσικά δεν μπορώ να παραλείψω και τα κορίτσια μου...
Το μικρό και αγαπημένο ...


αλλά και το μεγάλο που μου προέκυψε στην πορεία...



          

Και τελικά, όσο κι αν δεν το περίμενα, 3 σκύλες χωράνε στο ίδιο σπίτι.

No comments :

Post a Comment