Saturday, 26 November 2016

Μεγαλώνετε

Κι όλα είναι πιο εύκολα. Ναι ακόμα γκρινιάζετε φυσικά. Φωνάζετε, πετάτε το φαγητό σας κάτω και κλαίτε. Αλλά μιλάμε. Σας μιλάμε και απαντάτε. Είστε ανθρωπάκια. Είστε υπέροχα.

Εσύ έχεις αρχίσει να έχεις ανησυχίες, φόβους αλλά και όνειρα. Ρωτάς που πάμε όταν πεθαίνουμε. Κι αν ο παππούς ο Θόδωρος είναι αστέρι στον ουρανό. Μακάρι να ήξερα να σου πω. Γελάς πολύ. Αγκαλιάζεις περισσότερο από ότι όταν ήσουν μωρό. Λες ότι αγαπάς πιο πολύ τον μπαμπά. Δεν με πειράζει, κι εγώ έτσι έλεγα πάντα. Ζωγραφίζεις φιγούρες και μαθαίνεις τα πρώτα γράμματα. Έγραψες πρώτη φορά το όνομά σου. Ακόμα δεν θες να χάνεις αλλά περισσότερο σε θυμώνει να μην καταφέρνεις κάτι που θες. Ίσως είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση του εγωιστικού γονιδίου, αλλά βλέπω κάτι από μένα σε σένα. Προσπαθώ να σε κάνω βελτιωμένη έκδοση 😌
Εσύ πάλι έχεις ανακαλύψει το όχι. Αλλά λες και ευχαριστώ παρακαλώ σε αγαπώ. Όλα αυτά με την ίδια λέξη. Και δεν φωνάζεις μαμά, αλλά μαμά μου. Και κάνεις αγκαλιές και φιλιά. Άρχισες να λες Ι(ρ)ις. Βάζεις δυο λέξεις στην σειρά και έχεις τα αγαπημένα σου παιχνίδια και τις αδυναμίες σου. Έχεις τους δικούς σου φίλους, Εδώ και λίγες μέρες αρνείσαι να πας πρώτος για ύπνο, κορόιδο είσαι; Είσαι τόσο γλυκός που δεν μπορώ να το πιστέψω. Κι όμορφος. Καμιά φορά νομίζω πως ήρθες για να με κάνεις πιο μανούλα πεθαίνεις.

Και οι δυο μαζί είστε τα παιδιά μου. Και ξέρετε νομίζω σε πολλές μάνες έρχεται αυτή η στιγμή αντιμετώπισης μετά το δεύτερο παιδί. Θα έρθει άραγε κι άλλο; Ή αυτή είναι η δική μας οικογένεια; Μετά το δεύτερο εξάλλου, ξέρεις πέρα από το τι σημαίνει ένα μωρό, και τι σημαίνει ακόμα ένα μωρό αλλά κι ένα νήπιο. Ξέρεις την αγάπη, την ευθύνη, την μαγεία, το άγχος, την κούραση, τα όνειρα. Ξέρεις.
Κι ίσως πιο πολύ από ποτέ ξέρεις κι εσένα. Τι θες. Τι αντέχεις. Τι ονειρεύεσαι. Και ρε γαμώτο για κάποιο λόγο μπορείς να φανταστείς και την ζωή σου σε 10-15 χρόνια. Ίσως γιατί πια ξέρεις πόσο γρήγορα περνάνε, στο θυμίζουν τα ρούχα που μικραίνουν και τα κεράκια που σβήνουν και αυξάνονται στις τούρτες που με τόση αγάπη φτιάχνεις (κι ας είσαι άχρηστη στην κουζίνα).

Έκανα μπροστά κι έκανα και πίσω για να είμαι ειλικρινής. Μόνη μου στο μυαλό μου. Έλεγα ναι κι έλεγα όχι. Κάποιες φορές σκεφτόμουν αφού μπορούμε, γιατί όχι; Κι αν σκεφτόμουν το όχι ένιωθα λίγο θλίψη, ξέρεις αυτό της τελευταίας φοράς, τελευταία φορά έγκυος, τελευταία φορά θηλασμός, τελευταία φορά νεογέννητο, τελευταίες πρώτες φορές του μωρού.
Αλλά μετά κάπως έφυγα από το τι μπορώ. Και πήγα στο τι θέλω. Και σας κοίταξα. Κάπως φτιαχτήκατε τόσο υπέροχα διαφορετικά. Και νομίζω πως είστε ότι θέλω. Σας ευχαριστώ 💙❤️.

Thursday, 21 April 2016

1

Δεν ξέρω τι με ξαφνιάζει περισσότερο. Που έγινε εκείνος ενός ή που έχω δύο παιδιά. Πολύ ενήλικη η φάση μου. Αλλά ας ξεκινήσω από εκείνον. Που ήρθε πριν ένα χρόνο. Όμορφα όπως τον περίμενα. Που έγινε η αιτία ίσως για τον μεγαλύτερο πόνο αλλά και μια από τις σπουδαιότερες εμπειρίες της ζωής μου. Που δεν συμπάθησε ποτέ τον ύπνο, δεν βολεύτηκε στο co-sleeping, δεν αγάπησε το sling. Κοινώς, τα έφερε όλα πάνω κάτω.
Αλλά λάτρεψε την αγκαλιά μου. Αγορομάνα σου λέει. Τις κορόιδευα. Τώρα ξέρω. Και ναι τον φωνάζω πασάκο μου. Tragic.Τυχερή η μάνα που έχει γιο. Ακριβώς όσο τυχερή και η μάνα που έχει κόρη βέβαια. True story.
Οπότε έτσι, χωρίς ύπνο αλλά με πολλές αγκαλιές πέρασε ένας χρόνος. Είναι όμως τυχερός. Η προκάτοχος τον λάτρεψε από την αρχή. Από την πρώτη στιγμή που μπήκα σπίτι τρέχοντας να την σφίξω στην αγκαλιά μου και με ρώτησε, έφερες τον αδερφό σου; Μετά κατάλαβε πως είναι ο δικός της αδερφός. Και τον αγάπησε.
Τώρα κάπως κοιμάται. Ας μην είμαι αχάριστη. Επίσης περπατά και τρώει σαν να μην υπάρχει αύριο. Πολύ μας έχει εντυπωσιάσει όλους. Δεν είμαστε εκπαιδευμένοι έτσι.
Ενός λοιπόν. Δεν είναι πια μωρό μωρό. Είναι κάπως μεγάλο μωρό που τείνει προς νήπιο. Άρα εγώ είμαι μαμά με δύο παιδιά (στροφάρω αργά απόψε ήταν δύσκολη βδομάδα). Μα πότε έγινε αυτό; Καμιά φορά νοιώθω 20 χρονών. Έλα όμως που δεν είμαι. Είμαι μαμά δύο παιδιών.
Άντε, μεγαλώστε λίγο ακόμα να σας πάρουμε να κάνουμε ταξίδια μαζί. Να πάμε στην άγρια δύση που θέλει η Ίρις. Ή στην έρημο.
Ενός. Να ζήσεις μωρό μου σε αγαπώ.

Wednesday, 3 February 2016

Το μπουκάλι του depon

Το πρώτο που πήρα το πέταξα κάποια στιγμή γιατί έληξε. Το έχω γράψει ξανά πως η μικρή μας επαναστάτρια έχει ένα ανοσοποιητικό σετάκι με το πείσμα της. Συνήθως ακλόνητο. Ο μικρός μας όμως έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά ήδη. 9,5 μηνών κι έχουμε ήδη γράψει στο βιβλίο με τις αναμνήσεις μία διήμερη παραμονή στο μητέρα με λαρυγγίτιδα και τώρα είναι δυο βδομάδες που προσθέσαμε και την βρογχιολίτιδα στο ρεπερτόριο μας. Άδειασε το πρώτο του μπουκάλι, έφτασε στην μέση. Βάλαμε και καινούριες λέξεις στην ζωή μας, μάσκες, νεφελοποιητής και αντιβίωση. Παίρνει τόσα φάρμακα που έχουμε κολλημένες τις συνταγές στον καθρεύτη του μπάνιου, μην μπερδέψουμε τα ml και τις συχνότητες. Πιστεύω στην κλασική ιατρική, ούσα συμβατική εκ φύσεως και ένθερμη υποστηρικτής των εμβολίων. Αλλά στα tabs μου αν κάνεις μια βόλτα θα βρεις και ομοιοπαθητική ιατρική. Γιατί ψάχνομαι. Λυπάμαι που παίρνει τόσα φάρμακα, που το υποτιθέμενο βοηθητικό μητρικό γάλα δεν αρκεί να τον θωρακίσει στα μικρόβια που αναπόφευκτα έρχονται σπίτι.

Δεύτερο παιδί, σε κάποια ευνοημένο, σε άλλα όμως μοιάζει αδικημένο. Σήμερα για πρώτη φορά έφτασε 40αρι. Κι όπως είχα το μαραμένο του κορμάκι στην αγκαλιά μου αισθάνθηκα ανεπαρκής να τον προστατέψω. Και φυσικά κατέφυγα στο γνωστό μονοπάτι. Τύψεις. Ενοχές που αρρωσταίνει, που δεν έχω την δύναμη να τον κρατήσω δυνατό, που αδυνατίζει και βλέπω τα πλευράκια του να διαγράφονται. Η φωνή της λογικής μου λέει δεν φταίω. Αλλά η μάνα που είμαι μου λέει πως δεν προσπάθησα αρκετά. Δεν σκέφτηκα να σταματήσω ίσως για κάποιον καιρό τον παιδικό σταθμό της μεγάλης. Θα ήταν αυτό λύση; Αδυνατώ να απαντήσω.
Και μετά σκέφτομαι κι άλλα. Πως είμαι αχάριστη να παραπονιέμαι. Γιατί το δικό μας βιβλίο αναμνήσεων για την ώρα έχει μόνο τέτοιες δυσκολίες. Του προγράμματος.
Ας έχουν όλα τα φαρμακεία στα σπίτια μόνο μπουκάλια με ντεπόν. Πάω να του βάλω θερμόμετρο.

Friday, 29 January 2016

Άμυνα ζώνης

Την περασμένη βδομάδα η Ίρις αρρώστησε. Κι αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον πως μας θυμίζει πως παρά την τύχη που έχουμε να μην αρρωσταίνει συχνά δυστυχώς είναι κι αυτό στο πακέτο του παιδικού σταθμού και δεύτερον πως για δυο μέρες μείναμε στο σπίτι εκείνη, ο Ορεστάκος κι εγώ. Εντάξει, θα παραδεχτώ ότι ήταν πιο εύκολα από το καλοκαίρι που το μωρό ακόμα ήταν κολλημένο πάνω μου. Τώρα μπουσουλάει, παίζει είναι κάπως πιο ανεξάρτητος (και επιρρεπής στις τούμπες βέβαια). Και οκ φαντάζομαι ότι αφού τα γέννησα, ξέρω γω, μάλλον θα μπορώ και να τα φροντίζω και τα δύο. Και το έκανα. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ κι αυτό. Δεν είναι το καλύτερό μου. Λατρεύω να περνάω χρόνο με τα παιδιά μου. Σε δόσεις γίνεται;

Πιο πολύ απόρησα (όχι με την απορία που κρύβει καλά κριτική ή υποτίμηση με την άλλη την αυθεντική απορία) ΠΩΣ τα καταφέρνουν οι γυναίκες που δεν δουλεύουν, έχουν ένα νήπιο κι ένα μωρό (μην σου πω και παραπάνω) και δεν έχουν βοήθεια. Αν είσαι μία από αυτές να ξέρεις ότι σε θαυμάζω λίγο αλλά ακόμα περισσότερο αναρωτιέμαι πως. Όχι πως περνάς την μέρα σου, πως τα ντύνεις, τα ταίζεις, τα κοιμίζεις (αυτό βασικά αν το έχεις, μοιράσου ελεύθερα την σοφία), πως παίζεις και με τα δύο (με ένα μωρό και με ένα νήπιο) αλλά πως είσαι εσύ ρε παιδί μου όταν ξαπλώνεις να κοιμηθείς. Τώρα σας προκαλώ το νοιώθω εσάς τις "η ζωή μου δεν είχε νόημα πριν τα παιδιά" και "δεν μπορώ να τα αφήνω ούτε ένα βράδυ για να βγω" αλλά δεν βαριέσαι, πόσες είστε που με διαβάζετε...

Εγώ θα το ομολογήσω. Τα παιδιά μου τα αγαπώ. Πεθαίνω. Αλλά θέλω καμιά φορά κι άλλα πράγματα. Θέλω και δουλειά (ελπίζω δηλαδή γιατί γυρνάω και σε δυο βδομάδες), θέλω να πηγαίνω να κρεμιέμαι ανάποδα στην κούνια να κάνω Pilates (καινούριο αυτό), θέλω να βγαίνω με τον άντρα μου, θέλω τις φίλες μου. Και θέλω και δυο τριήμερα το καλοκαίρι με τους προαναφερθέντες αντίστοιχα. Κι αν θες να το φιλοσοφήσω παραπάνω, θέλω και να τα θέλω όλα αυτά. Δεν θέλω να ζω μέσα από τα παιδιά μου. Το φοβάμαι. Που θα οδηγήσει κι αυτά κι εμένα.
Πωπω. Τραγική μάνα φαίνομαι τελευταία. Δεν βαριέσαι. Πάω να φτιάξω σπιτικές μπάρες δημητριακών να τονώσω την αυτοπεποίθηση μου.

Monday, 18 January 2016

3

Ναι τρία. Κιόλας. Τι σημαίνει λοιπόν 3; Σημαίνει περισσότερη ανεξαρτησία. Σημαίνει λιγότερη γκρίνια. Σημαίνει μπορώ να προσέξω τον αδερφό μου στοιχειωδώς. Και να τον κάνω να γελάσει.
Σημαίνει λόγια. Πολλά λόγια. Βασικώς σημαίνει ένα ασταμάτητο μπίρι μπίρι. Να πάμε στην Αίγυπτο να δούμε τις πυραμίδες, να πάρουμε και τον Ορέστη αλλά να προσέχουμε να μην φάει καμιά άμμο.
Και η πρώτη ερώτηση που δεν ξέρει η μαμά να απαντήσει (τι είναι το βόρειο σέλας, δηλαδή έλεος η φάση).
Σημαίνει τέλος ο μεσημεριανός ύπνος για τα καλά. Στο σχολειο είναι ανεκτός αλλά τα Σαββατοκύριακα είναι ένα μεγάλο no, no.
Σημαίνει ότι έχω καταλάβει καλά το παιχνίδι των διαπραγματεύσεων και ξέρω κι εγώ να το παίζω. Αλλά ποτέ δεν παίζω για να χάσω (oh well, γονίδια είναι αυτά).
Σημαίνει αδυναμίες. Αγαπώ τους δικούς μου φίλους αλλά αγαπώ και τους φίλους της μαμάς και του μπαμπά. Άρχισαν να μου αρέσουν και αγόρια. Και κάτι πυροσβέστες που είδα σε ένα πάρτυ.
Σημαίνει μου αρέσει να βλέπω την μαμά να βάφεται, κι όταν μεγαλώσω θα μου χαρίσει το μολύβι της, όχι δεν θέλω καινούριο θέλω αυτό για να γίνω κι εγώ όμορφη μαμά σαν κι εσένα.
Σημαίνει δεν φταίω εγώ που δεν κοιμήθηκα, φταίει ο παππούς ο Νίκος που όλο μου έλεγε ιστορίες.
Σημαίνει δεν θέλω να μου τραγουδήσετε χρόνια πολλά, δεν μπορούμε μόνο να φάμε την τούρτα; Είναι σοκολάτα που την αγαπώ και τρώγονται και τα μπαλάκια!
Σημαίνει δεν θελω να φοράω φορέματα, ούτε να μου χτενίζουν τα μαλλιά. Και τις απόκριες θα ντυθώ πειρατής. ´Η ιππότης.
Τα βράδια θέλω να βλέπω little Einstein. Και το αυτοκίνητό σου μαμά δεν είναι δυνατό σαν τον ρόκετ.
Σημαίνει ότι... Σαν να μεγάλωσα. Δεν είμαι πια μωρό.
Όχι δεν είσαι πια μωρό. Είσαι όμως πάντα το αστεράκι μου.

Friday, 9 October 2015

Την δεύτερη φορά, αν είσαι εγώ

Την βλέπεις αλλιώς. Φυσικά θα σε συνεπάρει και πάλι η μαγεία του μωρού, της ζωής που δημιουργείται κι έρχεται και προσγειώνεται στην αγκαλιά σου. Ακόμα κι αν το έχεις ξανακάνει, έχεις ξαναζήσει το θαύμα δεν παύει να σε συναρπάζει. Αυτή τη φορά όμως, είσαι πιο έτοιμη να ξανά βρεις τον εαυτό σου. Ας πούμε δεν βρίσκεις χαριτωμένα τα κιλά που φέρνεις πίσω σπίτι μαζί με το μωρό. Στην Ίριδα πήρα 12 κιλά, ξεκινώντας όμως από τα μακρινά 46 (!) έχοντας δηλαδή αρκετά περιθώρια. Γυρνώντας σπίτι έφερα μαζί μου νομίζω 7. Δεν με ενόχλησαν καθόλου όμως, γίναμε ή μάλλον παρέμειναμε καλοί φίλοι και ούτε που θυμάμαι πότε χωριστήκαμε. Σίγουρα δεν έκανα καμία απολύτως προσπάθεια σχετικά. Μετά απο 6 μήνες περίπου θύμιζα τον εαυτό μου προ γέννας.
Τώρα στον μικρό, ξεκίνησα απο τα 49. Κι έφτασα περήφανη στα 63. Περήφανη γιατί δεν ήταν εύκολο. Χρειάστηκε να καταναλώσω τεράστιες ποσότητες παγωτού σοκολάτας (αν ψάχνεις συμβουλές για διατροφή στην εγκυμοσύνη είσαι σε λάθος μέρος. Ή στο καλύτερο όπως το πάρει κανείς). Και γύρισα σπίτι μόλις 4 κιλά λιγότερο. Το μωρό ήταν 3.170. Ο πλακούντας προφανώς extra light. Αλλά αυτή την φορά με ένοιαζε. Ίσως γιατί ήμουν πιο έτοιμη για κανονική ζωή, ίσως γιατί ήταν κοντά το καλοκαίρι. Οπότε για πρώτη φορά στην ζωή μου έκανα διατροφή και ξεκίνησα και πάλι Pilates με πάθος μόλις ο μικρός είχε ένα στοιχειώδες προγράμμα φαγητού που μας επέτρεπε να μείνουμε μια ώρα μακριά. Έχασα 10 κιλά σε δύο μήνες. Κι ακούγεται χαζό αλλά είμαι περήφανη γι αυτό.
Επίσης, πέρα από την ανάγκη μου να μην μοιάζω πλέον με έγκυο, είχα κι άλλες ανάγκες αυτή τη φορά. Να βγω, να πιω (και να μεθύσω, αλλά οκ ας μην το παρά κάνουμε). Και όπερ και εγένετο μόλις μου το επέτρεψε ο γόνος, περίπου στους δύο μήνες δηλαδή.
Αλλά πέρα από τα παραπάνω εγωιστικά, και η πρώτη αποχώρηση από το μωρό ήταν πιο εύκολη. Βασικά, πολύ εύκολη. Απλά μπήκα στο αυτοκίνητο κι έφυγα. Τι να πω, ίσως δεν είμαι τόσο καλή μαμά αυτή την φορά. Μήπως είναι μια καλή στιγμή να νοιώσω τύψεις;

Thursday, 8 October 2015

Ωπ!

Βρέθηκε λοιπόν ένας άνθρωπος εκεί έξω που με διαβάζει!
http://protiforamamma.blogspot.gr/2015/09/blog-post_29.html

Κι όχι μόνο άνθρωπος, αλλά μια συναγωνίστρια μαμά! Κι όχι μόνο με διαβάζει, αποφάσισε ότι μου αξίζει βραβείο!
Περνάω κάποιες ώρες κι εγώ από την ζωή μου σε blogs μαμάδων... Απολαμβάνω μαζί τους τις αγωνίες (μας), το μεγάλωμα των παιδιών τους και τις περιπέτειες της καθημερινότητας τους, call me surviving with babies and toddlers. Καμιά φορά φρικάρω με τις χειροτεχνίες, τις πολύπλοκες δραστηριότητες και τα παιδικά πάρτυ και αναρωτιέμαι... Πόσα από αυτά γίνονται για τα παιδιά μας και πόσα κυρίως για να φωτογραφηθούν και να βρουν την γυαλιστερή θέση που τους αρμόζει στην τέλεια διαδικτυακή ζωή μας;
Επίσης τρελαίνομαι με τις διαφημιστικές προβολές, όσες at least δεν συνοδεύονται από το ανάλογο disclaimer. But maybe that's just me... Κι εσύ γιατί γράφεις;
Εγώ γράφω για μένα... Όπως γράφω ιδιωτικά στα παιδάκια μου αυτά που θέλω να θυμάμαι εγώ και να ανακαλύψουν εκείνα, γράφω και δημόσια αυτά που θέλω να μοιραστώ...
Ευχαριστώ για το βραβείο λοιπόν! Και καλή μας συνέχεια...